พอพูดจบ
พี่ใหญ่เซียวฮ่วนก็อุทานด้วยความตกใจ «อะไรนะ น้องรองจะไปแนวหน้าเหรอ? อันตรายเกินไปแล้ว»
ถึงอย่างไรก็เป็นพี่น้องกัน เขาย่อมเป็นห่วงความปลอดภัยของเซียวเหิงมาก
หลิวซูฉิน ภรรยาของเขาที่อยู่ข้าง ๆ สีหน้าเปลี่ยนไปหลายครั้ง เซียวเหิงเพิ่งอายุสามสิบก็ได้เป็นรองหัวหน้าคณะแล้ว ถ้ากลับมาจากสนามรบอีกครั้ง จะได้เลื่อนเป็นตำแหน่งอะไรนะ หัวหน้าคณะหรือรองผู้บัญชาการกองพล?
ต้องเก่งกาจขนาดไหนกัน?
คุณปู่เซียวไม่ชอบได้ยินคำพูดแบบนี้ที่สุด คนรุ่นเดียวกับพวกเขา หากตอนนั้นไม่ยอมคว้าปืนขึ้นสู้ เอาแต่หดหัวอยู่ในบ้าน แล้วจะมีชีวิตสงบสุขอย่างทุกวันนี้ได้อย่างไร?
«ยังไงนะ จะให้ทุกคนอยู่บ้านเป็นคุณชาย ไม่มีใครไปแนวหน้า แล้วใครจะปกป้องบ้านเมือง?»
พอโดนคุณปู่ต่อว่าจนหน้าเจื่อน เซียวฮ่วนก็รีบอธิบายอย่างกระอักกระอ่วน «คุณปู่ ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น แค่เป็นห่วงน้องรอง»
«ในเมื่อเป็นห่วงน้องรอง ช่วงที่เขาไม่อยู่บ้านก็ช่วยดูแลเมียกับลูกชายเขาให้มากหน่อย ถึงจะช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็อย่าไปสร้างปัญหาให้แม่ลูกคู่นั้น»
ระหว่างพูด คุณปู่เซียวก็เหลือบมองถังเพ่ยด้วยสายตาคมกริบเป็นพิเศษ
ถังเพ่ยนั่งอยู่บนเก้าอี้ มือทั้งสองข้างกำแน่น
เธอยอมรับว่าคุณปู่เซียวพูดไม่ผิด ตอนประเมินระดับตำแหน่ง เธอเคยอ้างชื่อคุณปู่เซียวจริง แต่ในเมื่อมีทรัพยากรพร้อมใช้ แล้วทำไมเธอจะไม่ใช้ล่ะ
«ค่ะ เข้าใจแล้ว เดี๋ยวฉันจะถามน้องสะใภ้กับเจาเจาว่าต้องการอะไร แล้วส่งของไปให้พวกเขาบ้าง»