ครั้งนี้มีเซียวเหิงไปเป็นเพื่อนตอนออกไปซื้อของ เฉียวเหมยลี่จึงสบายขึ้นมาก ทั้งสองแวะไปส่งจดหมายที่ไปรษณีย์ก่อน จากนั้นค่อยไปซื้อเนื้อ
เรื่องเนื้อวัวก็เป็นเซียวเหิงที่สืบข่าวไว้ล่วงหน้า เขารู้ว่าวันนี้สหกรณ์จะมีเนื้อวัวมาส่ง พอทั้งคู่ไปถึงก็ได้จังหวะพอดี
เฉียวเหมยลี่ควักเงินซื้อเนื้อวัวทีเดียวถึง 10 ชั่ง เพราะซื้อเยอะ ทางร้านยังแถมกระดูกวัวมาให้อีกหลายชิ้นในราคาถูก เฉียวเหมยลี่ไม่รังเกียจเลยสักนิด รับไว้ทั้งหมด
จากนั้นเธอก็หันไปซื้อวุ้นเส้นที่สหกรณ์ แน่นอนว่าเครื่องปรุงต่าง ๆ ก็ซื้อมาไม่น้อย
ปกติของพวกนี้เธอเก็บไว้ในมิติ แล้วค่อยลอบขนกลับบ้านได้ทั้งหมด แต่ตอนนี้มีเซียวเหิงอยู่ด้วย กลับไม่สะดวกจะทำแบบนั้น อย่างไรเสียเธอก็ไม่อยากให้ใครรู้ว่าตัวเองมีมิติ
โชคดีที่เซียวเหิงไม่ได้ตัวสูงใหญ่ไปเปล่า ๆ เขาแรงเยอะ หิ้วของพวกนี้ได้สบายมาก
เฉียวเหมยลี่ไม่ต้องกังวลอะไรเลย
ทุกครั้งที่ถึงเวลาแบบนี้ เฉียวเหมยลี่ก็อดถอนหายใจไม่ได้
บางครั้งผู้ชายคนนี้ก็มีประโยชน์อยู่เหมือนกัน
ไม่อย่างนั้นถ้าต้องให้เธอหิ้วของมากมายขนาดนี้ คงลำบากแย่
“ยังต้องซื้ออะไรอีกไหม?”
เซียวเหิงหิ้วของอยู่ สีหน้าไม่บ่งบอกเลยว่าหนัก ทั้งยังถามเฉียวเหมยลี่ว่าอยากเดินดูของต่อหรือเปล่า
อย่างไรโอกาสที่เขาจะได้ออกมาเป็นเพื่อนเธอก็มีไม่มากนัก พอคิดว่าส่วนใหญ่เฉียวเหมยลี่ต้องอยู่บ้านคนเดียว เซียวเหิงก็รู้สึกว่าตัวเองติดค้างเธอ
วันนี้ออกมาก็เพื่อซื้อเนื้อวัวเป็นหลัก เฉียวเหมยลี่ไม่ได้อยากเดินดูอะไรต่อ อีกอย่างสหกรณ์ในตัวเมืองก็เล็ก ของก็มีไม่มาก ไม่มีอะไรให้ดูจริง ๆ