เฉียวเหมยลี่ไม่สนใจอะไรทั้งนั้น อย่างไรเสียถ้าไม่ได้ก็คือไม่ได้
เรื่องแบบนั้นจะให้เซียวเหิงสุขอยู่คนเดียวได้ยังไง ทุกครั้งก็เหมือนโดนหมาแทะจนริมฝีปากบวม แล้วจะเรียกว่าสบายตรงไหน
ส่วนเซียวเหิงกลับงุนงงอยู่บ้าง ฝีมือของเขามีปัญหาตรงไหนกัน?
เฉียวเหมยลี่ตัดสินใจไม่สนใจเขา «เอาละ กลับมาคุยเรื่องสำคัญกันดีกว่า ดูกระดาษในมือคุณสิ นี่คือที่เหลียงฉยงให้ฉันมา เพื่อขอบคุณที่ก่อนหน้านี้ฉันช่วยลูกสาวของเธอไว้ เธอให้ที่อยู่มาสองสามแห่ง บอกว่าเป็นลูกศิษย์ที่พ่อของเธอเคยสอน ตอนนี้ทำงานอยู่ตามสำนักพิมพ์ต่าง ๆ ถ้าเป็นไปได้ ฉันอยากลองส่งต้นฉบับดู ถ้าโชคดีได้รับเลือกตีพิมพ์ ก็น่าจะได้เงินค่าต้นฉบับบ้าง»
เมื่อก่อนเธอไม่เคยคิดจะส่งต้นฉบับ เพราะไม่เคยคิดไปถึงเรื่องนี้ แต่ในเมื่อโอกาสมาถึงตรงหน้าแล้ว
ด้วยนิสัยของเธอ ย่อมไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเฉย ๆ
พอพูดถึงเรื่องสำคัญ สีหน้าของเซียวเหิงก็จริงจังขึ้น เขารับกระดาษมาอ่าน แล้วพูดว่า «เอาอย่างนี้ ผมจะคัดลอกที่อยู่ไว้ก่อน แล้วโทรไปถามให้คุณ ดูว่าข้อมูลตรงกันไหม»
เฉียวเหมยลี่รอฟังคำนี้อยู่แล้ว «อืม คุณไปจัดการเถอะ ฉันวางใจได้อยู่แล้ว งั้นฉันรอฟังข่าวนะ»
เซียวเหิงพยักหน้า เดินเข้าไปหยิบกระดาษกับพู่กันในห้อง แล้วคัดลอกข้อมูลไว้หนึ่งชุด ส่วนกระดาษที่เหลียงฉยงให้มาก็เก็บไว้ที่บ้าน
เฉียวเหมยลี่เท้าโต๊ะพลางชวนเขาคุย «คุณจะคิดไหมว่าฉันมั่นใจตัวเองเกินไป หนังสือสองเล่มนี้ฉันก็แค่ทำเล่น ๆ ยังคิดจะตีพิมพ์อีก...»
«ไม่หรอก» เซียวเหิงมั่นใจในความสามารถของภรรยาเต็มร้อย «คุณลืมไปแล้วเหรอ ก่อนหน้านี้มีคนจากหน่วยงานตั้งสี่แห่งอ่านหนังสือของคุณแล้วอยากชวนคุณไปทำงานด้วย แสดงว่าหนังสือเล่มนี้ทำได้ดีจริง ๆ แถมยังมีคุณค่าด้วย»