เสียงตะโกนของเจาเจาทำเอาทุกคนสะดุ้งราวกับมีเสียงฟ้าผ่าดังขึ้นกลางวง
เดิมทีครูฉินก็รู้สึกแปลกใจอยู่แล้ว เพราะหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานของเธอเล่มนี้ดูออกทันทีว่าเป็นงานวาดมือ ไม่ใช่หนังสือสำเร็จรูปที่ซื้อจากข้างนอก
แต่ไม่ว่าจะเป็นตัวอักษรหรือภาพวาด ก็ล้วนเป็นระเบียบและชัดเจน เหมาะให้เด็กเล็กใช้ฝึกอ่านเขียนมาก
เธอถึงกับเคยคิดว่าอาจเป็นญาติทางตระกูลเซียวเอามาให้เจาเจา
ใครจะคิดว่าคนวาดจะเป็นเฉียวเหมยลี่เอง
ส่วนหลัวเจียอวี้เอาแต่กวาดตามองเฉียวเหมยลี่ตั้งแต่หัวจดเท้า เห็นได้ชัดว่าไม่เชื่อว่าเฉียวเหมยลี่จะมีฝีมือถึงขั้นนี้
แถมเธอก็ขายหน้าไปมากแล้ว ตอนนี้จึงอยากพาลูกสาวกลับก่อน ใครจะรู้ว่าเมิ่งฉิงกลับดื้อรั้น พอได้ยินว่าจะกลับก็ร้องไห้โวยวายจะเอาหนังสือเล่มนั้น ไม่รู้ว่าข้างในมีอะไรดึงดูดใจนักหนา
“หนูจะเอาหนังสือเล่มนั้น หนูจะเอา จะเอา!”
เด็กหญิงถูกตามใจจนเสียคน พอไม่ได้ดั่งใจก็กระทืบเท้า เมื่อเห็นว่าหลัวเจียอวี้ยังไม่ยอม เธอก็เริ่มหยิกมือแม่
หลัวเจียอวี้ถูกลูกสาวหยิกทั้งด่าต่อหน้าคนนอกจนหน้าแดงก่ำ “พอแล้ว ๆ อย่าร้องก่อนนะ”
เธอฝืนใจปลอบลูกสาวจนเสร็จ แล้วหันไปสั่งเฉียวเหมยลี่ “ในเมื่อเธอเป็นคนวาดเอง ก็วาดเพิ่มอีกเล่มสิ เล่มนี้ก็ขาดอยู่แล้ว ให้ฉันไปเถอะ”
คนหน้าด้านนี่ทำอะไรก็ได้จริง ๆ
เฉียวเหมยลี่ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล “ไม่ให้!”
หลัวเจียอวี้สูดลมหายใจเฮือกใหญ่ ไม่คิดเลยว่าเฉียวเหมยลี่จะพูดไม่รู้เรื่องขนาดนี้ เธอเองก็ทนความอัปยศนี้ไม่ไหว ตอนนั้นที่เธอครองตัวเป็นสาวแก่ไม่ยอมแต่งงาน ก็เพราะอยากหาคู่ครองดี ๆ ที่จะคอยหนุนหลังให้
“เธอรู้ไหมว่าผัวฉันเป็นใคร...”
“ต่อให้ผัวเธอเป็นจักรพรรดิ ก็ไม่มีสิทธิ์มาแย่งของฉันไปซึ่ง ๆ หน้า!” เฉียวเหมยลี่ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
หลัวเจียอวี้ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่ไว้หน้าเธอเลย จึงโกรธจนอกกระเพื่อมขึ้นลง เธออุ้มลูกสาวที่ยังร้องไห้โวยวายขึ้นมา แล้วถลึงตามองเฉียวเหมยลี่ก่อนเดินออกไป