ต้องขอบคุณเหลยกั๋วเทา ดินแข็ง ๆ ในลานบ้านเล็กของตระกูลเซียวถึงได้ถูกพรวนจนเรียบเสมอกันภายในเวลาเพียงชั่วโมงกว่า
ต่อมาเหลยกั๋วเทาก็รู้ตัวว่าถูกเพื่อนสนิท «หลอก» เข้าให้แล้ว จึงหัวเราะออกมาเช่นกัน
ไม่แปลกที่คนในเขตทหารต่างพูดกันว่าเซียวเหิงมีความสามารถรอบด้านทั้งบุ๋นและบู๊ เป็นนายทหารที่มีทั้งสติปัญญาและความกล้าหาญ
ก็ใช่น่ะสิ เขาติดกับเข้าให้แล้ว
แต่บ้านทั้งสองหลังอยู่คนละฝั่งของกำแพงรั้ว การช่วยพรวนดินก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ช่วยก็ช่วยไป
เหลยกั๋วเทาไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไร
หลังจากนั้นทั้งสองคนก็ไปที่ค่ายทหาร ส่วนหวงอี้ฟางหิ้วถังน้ำกับเมล็ดพันธุ์มาที่บ้าน พอรู้ว่าสามีของตัวเองถูก «หลอก» เธอก็แค่หัวเราะแล้วด่าว่าสมควรแล้ว
«ใครใช้ให้เขาชอบโอ้อวดอยู่เรื่อย คิดว่าตัวเองมีความรู้มีสมอง ก็ต้องสยบความทะนงของเขาสักหน่อย»
เฉียวเหมยลี่เป็นฝ่ายได้ประโยชน์อยู่เต็ม ๆ เวลานี้จึงไม่เหมาะจะได้คืบแล้วเอาศอก เธอเลยยิ้มออกมา
หวงอี้ฟางไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องร้ายแรงอะไรจริง ๆ ขณะรดน้ำให้ดินชุ่ม เธอก็พูดว่า «แต่มีเรื่องหนึ่งที่ฉันอยากพูด ถึงเธอจะเพิ่งย้ายมาอยู่ที่นี่ได้แค่ครึ่งเดือน แต่ฉันเห็นรองผู้บังคับกองพันเซียวเปลี่ยนไปเหมือนเป็นคนละคน เมื่อก่อนเขาเดินไปเดินมาในบ้านพักครอบครัวทหาร ดูโดดเดี่ยวไร้ชีวิตชีวา แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เขาดูมีชีวิตชีวาขึ้น แสดงว่าเขาเองก็รู้สึกว่าชีวิตมีความหวัง และกำลังดีขึ้นเรื่อย ๆ!»
จริงเหรอ?
เฉียวเหมยลี่ครุ่นคิด หรือจะเป็นเพราะเธอจริง ๆ?
แม้ไม่รู้ว่าทำไม แต่ในใจก็แอบภาคภูมิใจและรู้สึกถึงความสำเร็จเล็ก ๆ น้อย ๆ
หวงอี้ฟางเห็นสีหน้าเธอแล้วก็รู้สึกสบายใจ แต่ก่อนเธอกับเฉียวเหมยลี่ไม่ถูกชะตากัน ทว่าตอนนี้กลับเข้ากันได้ดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่นอนว่าเธอย่อมหวังให้เฉียวเหมยลี่อยู่ที่บ้านพักครอบครัวทหารต่อไปได้นาน ๆ
«ถ้าถามฉันนะ ยังดีที่เธอปลูกผักไม่เป็น ไม่อย่างนั้นคงทำให้ฉันดูเหมือนคนไร้ประโยชน์ ทำอะไรก็ไม่เป็นไปหมด»
«พี่สะใภ้พูดแบบนั้นก็ถ่อมตัวเกินไปแล้วค่ะ คนโบราณเขาว่าไว้ สามร้อยหกสิบอาชีพ ล้วนมีคนเก่งเป็นยอดฝีมือทั้งนั้น พี่น่ะเป็นยอดฝีมือเรื่องปลูกผักเลยนะคะ»