หวงอี้ฟางพูดว่า “ใครเขาอยากให้เธอชอบกันล่ะ? ฉันว่าใครให้อะไรกิน เธอก็ชอบคนนั้นทั้งนั้น”
เหลยชิวเยี่ยนส่ายหน้า “ไม่ใช่สักหน่อย แม่ดูป้าฉียวสิ ทั้งสวยทั้งอ่อนโยน แถมพูดจาฉะฉาน ใครจะไม่ชอบล่ะ ถ้าโตขึ้นหนูได้เก่งเหมือนเธอบ้างก็คงดี”
หวงอี้ฟางนึกภาพหน้าตาของลูกสาวตัวเองเทียบกับเฉียวเหมยลี่ แม้ไม่อยากขัดความฝันของลูก แต่ก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องยาก
หน้าตาของเฉียวเหมยลี่เรียกว่าสวยโดดเด่นหาได้ยากก็ไม่เกินจริง ด้วยหน้าตาของเธอกับเหลยกั๋วเทา คงให้กำเนิดลูกสาวที่สวยขนาดนั้นไม่ได้หรอก!
สองแม่ลูกเป็นคนตรงไปตรงมา ดื่มนมมอลต์เสร็จก็กลับไปยุ่งกับการปลูกผักต่อ
พวกเธอยุ่งกันเต็ม ๆ สองช่วงเช้ากับช่วงเย็น ในที่สุดก็ปลูกผักในลานเล็กที่ถูกทิ้งร้างของตระกูลเซียวตามแผนเรียบร้อย ต่อจากนี้ก็รอให้เมล็ดงอกและเติบโตแข็งแรง
ส่วนในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ก็เริ่มเกิดความเปลี่ยนแปลงบางอย่างขึ้นทีละน้อย โดยที่เฉียวเหมยลี่ไม่รู้ตัว
เริ่มจากสถานรับเลี้ยงเด็ก ฉินเหม่ยฮวายิ่งคิดก็ยิ่งเสียดาย เธอทำงานด้านการศึกษามาเกือบทั้งชีวิต และรักงานนี้จากใจจริง
ไม่อย่างนั้นคงไม่มาทำงานต่อที่สถานรับเลี้ยงเด็ก เธอรู้มานานแล้วว่าสถานรับเลี้ยงเด็กแทบไม่ได้ทำอะไร นอกจากดูแลให้เด็ก ๆ กินกับเล่น แต่ก็ไม่มีใครกำหนดว่าสถานรับเลี้ยงเด็กจะทำได้แค่ให้เด็กกินกับเล่น เธอจึงอยากทำอะไรสักอย่างเหมือนกัน
หนังสือเล่มนั้นของเฉียวเหมยลี่ผุดขึ้นมาในหัวเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า จริง ๆ แล้วเนื้อหาในนั้นเรียบง่ายมาก
แต่จะพูดอย่างไรดี สิ่งสำคัญไม่ใช่แค่เนื้อหา ยังมีฝีมือวาดภาพของเฉียวเหมยลี่ด้วย ต้องมีทั้งสองอย่างจึงจะทำหนังสือเล่มนี้ขึ้นมาได้