เฉียวเหมยลี่รู้ตัวว่าตัวเองอาจจริงจังเกินไป จึงยิ้มออกมา ทุกวันนี้เธอคิดอะไรได้หลายอย่างแล้ว อย่างน้อยสภาพจิตใจก็ยังดีอยู่
“ที่ฉันจะพูดคือเรื่องที่คุณเคยบอกว่าจะไปแนวหน้าไง ก่อนหน้านี้ฉันรับปากว่าจะลองคิดดู ตอนนี้ฉันคิดได้แล้ว”
ที่แท้ก็เรื่องนี้เอง
เวลาผ่านมาหลายวันแล้ว ยิ่งช่วงกลาง ๆ ยังต้องยุ่งกับการจับสายลับและสอบปากคำคนทรยศจากญี่ปุ่น เซียวเหิงเองก็เกือบลืมเรื่องนี้ไปแล้ว
หรือจะพูดให้ถูกก็คือ เขาคิดว่าเฉียวเหมยลี่คงไม่เห็นด้วย หากเธอไม่ยอม เขาก็ไม่คิดจะยืนกราน
เมื่อได้ยินเฉียวเหมยลี่พูดถึงเรื่องนี้ขึ้นมาอีกครั้ง เซียวเหิงกลับสงบใจลงได้ “คุณไม่เห็นด้วยที่ผมจะไปใช่ไหม งั้นผมก็ไม่ไป”
“ไม่ใช่” เฉียวเหมยลี่มองเขาอย่างจริงจัง “ฉันคิดทบทวนอย่างละเอียดแล้ว ฉันเห็นด้วยที่คุณจะไปแนวหน้า”
“ที่รัก...”
คำตอบนี้เกินกว่าที่เซียวเหิงคาดไว้มาก เขามองออกว่าเฉียวเหมยลี่เป็นห่วงครอบครัวฝั่งบ้านเดิมอยู่เสมอ และก่อนหน้านี้เขาก็เคยคิดว่า ที่เธอไม่อยากให้เขาไปแนวหน้าอาจเป็นเพราะเรื่องครอบครัวของเธอ
ในเมื่อเขาแต่งงานกับเฉียวเหมยลี่แล้ว แน่นอนว่าเขาย่อมหวังให้ครอบครัวของเธออยู่ดีมีสุขและปลอดภัยเช่นกัน
“คุณไม่โกรธเหรอที่ผมเห็นแก่ตัว?”
เฉียวเหมยลี่ตอบตามตรง “ก่อนหน้านี้ฉันก็เคยคิดแบบนั้นเหมือนกัน ชีวิตของเราก็ดีอยู่แล้ว คุณมีเงินเก็บ ฉันเองก็เก็บเงินไว้ก้อนหนึ่ง ไม่จำเป็นต้องเสี่ยงเดินทางสายนี้ แต่หลังจากคิดดูให้ดีแล้ว ถ้านี่คือปณิธานและสิ่งที่คุณใฝ่ฝัน ฉันก็ควรสนับสนุนคุณ ฉันไม่อยากรอให้คุณอายุเจ็ดสิบแปดสิบ นั่งตากแดดอยู่ใต้ชายคา แล้วนึกย้อนถึงชีวิตตัวเอง ก่อนจะพบว่าสิ่งที่เสียใจที่สุดคือสมัยหนุ่มไม่ได้ไปแนวหน้า...”