หวงอี้ฟางได้ยินแล้วก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที เธอเข้าไปดึงเฉียวเหมยลี่ให้ลุกขึ้น แรงที่ใช้ไม่น้อยเลย เดิมทีเฉียวเหมยลี่ก็เจ็บกระดูกจากการล้มอยู่แล้ว คราวนี้ยิ่งเจ็บหนักกว่าเดิม เธอสูดปากเฮือกติด ๆ กัน หวงอี้ฟางเป็นคนใจร้อน รอไม่ไหวแม้แต่นาทีเดียว จึงจับแขนเธอเร่งถาม
“เธอมีวิธีอะไร อย่ามาหลอกฉัน รีบพูดมาเร็ว”
“ขอฉันหายใจสักหน่อย”
เฉียวเหมยลี่คิดในใจว่า พี่สะใภ้หวงนี่ใจร้อนจริง ๆ แต่เธอไม่รีบร้อนสักนิด แถมยังเหลือบมองกลุ่มคนที่มุงดูอยู่ด้วย
แค่ครู่เดียว คนที่มาดูเรื่องสนุกก็เพิ่มขึ้นอีก ส่วนใหญ่เป็นสมาชิกครอบครัวที่อยู่ในบ้านพักของกองทัพ
โชคดีที่...
เซียวเหิงไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นเขาคงคิดว่าเธอก่อเรื่องอีกแล้ว
เฉียวเหมยลี่ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนกวาดตามองลงไปที่พื้นเพื่อหาอะไรบางอย่าง
“เลิกทำท่าทำทางได้แล้ว” จางเหมียวแค่นเสียง ในเมื่อเหลียงฉยงไม่ยอมพูดความจริง แล้วใครจะทำอะไรเธอได้
เฉียวเหมยลี่คร้านจะสนใจยัยคนนี้ เธอก้มลงค้นหาบนพื้นอยู่พักใหญ่ จู่ ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย
“เจอแล้ว!”
ทุกคนอยากรู้จนอดไม่ได้ที่จะมองตามเธอไป
เฉียวเหมยลี่ก้มตัวลงเรื่อย ๆ จนหยุดอยู่ข้างรองเท้าผ้าสีดำคู่หนึ่ง จากนั้นก็เอื้อมมือหยิบถั่วลิสงเม็ดหนึ่งขึ้นมาจากพื้นข้าง ๆ
“นี่ไง เด็กคนนี้สำลักถั่วลิสงเม็ดนี้”
จางเหมียวรู้สึกผิดจนใจคอไม่ดี แต่ยังเชิดหน้าค้าน “เธอบอกว่าใช่ก็ใช่หรือไง ฉันยังจะบอกเลยว่าถั่วลิสงเม็ดนี้มีคนทำตกไว้ในลานโดยไม่ตั้งใจ!”
เฉียวเหมยลี่คร้านจะสนใจเธอ เธอถือถั่วลิสงแล้วหันไปมองเด็กผู้ชายที่อยู่ข้างกาย “ถ้าฉันจำไม่ผิด เมื่อกี้ตอนลูกสาวผู้บังคับกองพันจางคายถั่วลิสงเม็ดนี้ออกมา ทิศทางพอดีกับที่เธอยืนอยู่ เธอน่าจะเห็นชัดเจนใช่ไหม”
เห็นดังนั้น หวงอี้ฟางก็พุ่งเข้าไปหาอีกฝ่าย “จางเจ๋อ น้องเฉียวช่วยน้องสาวเธอไว้นะ เธอปล่อยให้คนดีต้องเสียใจไม่ได้ รีบพูดความจริงออกมาเร็ว”
จางเจ๋อกำหมัดแน่น เด็กหนุ่มที่กำลังโตมีรูปร่างสูงโปร่ง ตอนนี้คิ้วทั้งคู่ขมวดเข้าหากันแน่น
สายตาของเขากวาดมองคนในตระกูลจางทีละคน ก่อนจะหยุดลงที่ใบหน้าสวยประณีตของเฉียวเหมยลี่
ริมฝีปากบางเม้มแน่น