เมื่อเผชิญคำถามจากเพื่อนร่วมรบ เซียวเหิงก็เลือกเงียบในที่สุด
เรื่องนี้เป็นเรื่องส่วนตัว เขาไม่อยากพูด เหลยกั๋วเทาเองก็ไม่อาจคาดคั้นมากเกินไป คุยกันอีกไม่กี่คำ ต่างคนต่างก็แยกย้ายไปทำธุระ
เฉียวเหมยลี่กับหวงอี้ฟางพาเจาเจาไปส่งที่สถานรับเลี้ยงเด็กด้วยกัน
เจาเจาจับมือแม่ไว้ พลางเงยหน้ามองเป็นระยะ แม่จะไม่ทิ้งเขาไปอีกจริง ๆ ใช่ไหม
เฉียวเหมยลี่เห็นท่าทางเล็ก ๆ น้อย ๆ ของลูกชาย ก่อนเจาเจาจะเข้าไปในสถานรับเลี้ยงเด็ก เธอก็รับปากเขาว่า พอเลิกเรียนตอนบ่าย เธอจะมารับ
เจาเจาดีใจขึ้นมา โบกมือเล็ก ๆ ลาพวกเธอ
หวงอี้ฟางเห็นแล้วก็ร้อนผ่าวที่ขอบตา แอบหันหลังไปเช็ดน้ำตา
เฉียวเหมยลี่เห็นภาพนั้น แต่ชั่วขณะก็ไม่รู้จะพูดอะไร คงทำได้เพียงใช้การกระทำตอบแทนในภายหลัง
“ส่งถึงที่แล้ว เรากลับกันเถอะ”
หวงอี้ฟางตั้งใจจะคุยเรื่องจางเหมียวให้รู้เรื่องด้วย
ใครจะคิดว่าพอเลี้ยวเข้าถนนอิฐแดงแถวอาคารพักครอบครัว ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวาย มีคนตะโกนว่าเกิดเรื่องขึ้นทางทิศตะวันออก
เฉียวเหมยลี่ไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
หวงอี้ฟางตาไว มือเร็ว คว้าตัวภรรยาทหารคนหนึ่งไว้ทันที คนคนนั้นคือพั่งชุนจวี๋ ภรรยาของผู้บังคับกองพันที่สองในตอนนี้ “ชุนจวี๋ วิ่งทำไม เกิดอะไรขึ้นเหรอ”
พั่งชุนจวี๋รีบรุดไปดูเรื่องสนุก แต่ก็ไม่วายเหลือบมองเฉียวเหมยลี่หลายครั้ง ก่อนหันไปตอบหวงอี้ฟางว่า “ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ได้ยินว่าในบ้านผู้บังคับการกรมจางมีเรื่องกัน”
หวงอี้ฟางรีบบอกเฉียวเหมยลี่ว่า “ผู้หญิงที่เธอถามถึงก็คือน้องสาวของผู้บังคับการกรมจาง จางเหมียว”
ถ้าอย่างนั้นเฉียวเหมยลี่ก็ต้องไปดูสักหน่อย
รู้เขารู้เรา จะได้หาทางเอาชนะอีกฝ่ายได้ดียิ่งขึ้น
เมื่อไปถึงนอกลานบ้านของผู้บังคับการกรมจาง ก็มีครอบครัวทหารหลายคนยืนมุงดูอยู่แล้ว
ในลานบ้านก็โกลาหลไม่แพ้กัน เด็กผู้ชายวัยราวสิบกว่าขวบคนหนึ่งกำลังไล่ทุบผู้หญิงสาว เฉียวเหมยลี่จำได้ว่าผู้หญิงคนนั้นคือคนที่พาเจาเจากลับบ้านเมื่อวาน
จางเหมียวหลบพลางชี้หน้าด่าจางเจ๋อ “ฉันเป็นอาของแก แกกล้าตีฉันเหรอ รอพี่ชายฉันกลับมาก่อนเถอะ ฉันจะให้เขาตีแกให้ตาย!”