ช่วงทางที่เหลือ เพราะมีเหลียงฉยงอยู่ด้วย เสียงพูดคุยในรถจึงเบาลงมาก
จนรถจอดที่ตัวตำบล มีภรรยาทหารทยอยลงจากรถหลายคน พวกเธอไม่ได้ไปตัวอำเภอ แค่ลงที่ตัวตำบลก็พอแล้ว
พั่งชุนจวี๋ก็ลงรถที่ตัวตำบลเช่นกัน
ในรถนอกจากเฉียวเหมยลี่กับเหลียงฉยงแล้ว ยังมีภรรยาทหารอีกสามคนที่เธอไม่คุ้นหน้า
กะดูแล้วคงยังอีกนานกว่าจะถึง เฉียวเหมยลี่จึงหยิบกระดาษกับปากกาออกจากกระเป๋า เจาเจาอายุสี่ขวบปีนี้แล้ว น่าจะเรียนรู้ความรู้ง่าย ๆ ได้บ้าง
สถานรับเลี้ยงเด็กไม่ได้สอนเรื่องพวกนี้ ส่วนโรงเรียนอนุบาลก็ต้องรอให้อายุ 7-8 ขวบถึงจะเข้าเรียนได้ ถึงอย่างนั้นเด็กบางคนก็ไม่ได้เข้าอนุบาลเลย แต่ไปเรียนชั้นประถมปีที่หนึ่งโดยตรง
ยังมีผู้ปกครองอีกหลายคนที่หัวดื้อ คิดว่าการเรียนหนังสือไม่มีประโยชน์ ไม่ยอมให้ลูกไปโรงเรียนเลย
เฉียวเหมยลี่ไม่ได้คาดหวังว่าเจาเจาจะต้องสอบเข้ามหาวิทยาลัยชั้นนำให้ได้ แต่ความรู้ที่ควรเรียนก็ขาดไม่ได้ คนมีความรู้ย่อมเข้าใจเหตุผล รู้จักสร้างค่านิยมที่ถูกต้อง ต่อไปถึงจะมีโอกาสเลือกอาชีพที่อยากทำ และทำสิ่งที่ตัวเองชอบ
ดังนั้นเธอจึงคิดจะทำหนังสือภาพระบายสีสอนอ่านให้เจาเจาสักสองสามเล่ม
เริ่มจากสิ่งของที่พบเห็นได้ในชีวิตประจำวันก่อน ทั้งสี ผลไม้ชนิดต่าง ๆ และสัตว์ ประกอบกับคำอ่านและภาพวาด จะช่วยให้เข้าใจง่ายและเห็นภาพชัดกว่า
ตอนนี้เธอไม่มีสีไม้หรืออุปกรณ์วาดภาพ จึงใช้ปากกาวาดเส้นร่างง่าย ๆ ไปก่อน
แม้รถจะกระเทือน แต่เธอแค่วาดภาพร่างหยาบ ๆ จึงไม่ได้รับผลกระทบมากนัก
“คุณเคยเรียนวาดรูปเหรอ?”
จู่ ๆ ก็มีเสียงถามดังขึ้นข้างหู เฉียวเหมยลี่เงยหน้า แล้วพบว่าเหลียงฉยงขยับเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ กำลังมองสมุดแบบฝึกหัดบนตักเธอ
ถ้าเป็นเฉียวเหมยลี่คนเดิม เธอเคยเรียนมาจริง ๆ พ่อแม่ในครอบครัวยุคปัจจุบันของเธอแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ทางธุรกิจ ไม่ได้มีความรู้สึกให้กันเลย หลังจากนั้นก็หย่ากันไปใช้ชีวิตของใครของมัน ทั้งคู่ไม่ได้รักเธอ มีแต่ให้เงินเธอมากมาย เมื่อไม่มีพ่อแม่คอยอยู่เป็นเพื่อน เธอจึงสมัครเรียนกิจกรรมเสริมให้ตัวเองหลายอย่าง