เฉียวเหมยลี่พักฟื้นอยู่ที่บ้านสองวัน พอถึงวันที่สามก็ทนอยู่เฉย ๆ ไม่ไหวอีกต่อไป
เธอถามหวงอี้ฟางมาแล้วว่า ทุก ๆ สองสามวันจะมีรถเสบียงของค่ายไปที่ตัวอำเภอ แต่ถ้าจะเข้าเมือง ต้องรอรถเดือนละสองเที่ยว
พอดีวันรุ่งขึ้นเป็นวันที่มีรถ เฉียวเหมยลี่คิดว่าตัวเองต้องออกไปข้างนอกสักครั้ง พอหวงอี้ฟางรู้เรื่อง ก็เหมือนกลัวว่าเธอจะหนีไปกลางทาง เลยยืนกรานจะไปเป็นเพื่อน
เฉียวเหมยลี่แทบแย่กว่าจะปฏิเสธได้
เพราะคราวนี้เธอคงซื้อของกลับมาไม่น้อย พวกเนื้อและอาหารคาวทั้งหลายก็โยนเข้าไปเก็บไว้ในมิติ อยากกินเมื่อไรก็หยิบออกมาได้ทันที
นี่เป็นความลับของเธอคนเดียว ไม่มีทางให้คนอื่นรู้เด็ดขาด
เช้าตรู่วันนั้น หลังจากส่งเจาเจาไปสถานรับเลี้ยงเด็ก เฉียวเหมยลี่ก็ตรงไปยังจุดขึ้นรถ
รถเสบียงจอดรออยู่ที่นั่นแล้ว คนขับก็ยังเป็นเสี่ยวหยางเช่นเคย
พอเห็นเธอ เสี่ยวหยางก็ยังไม่ค่อยอยากคุยด้วย
เฉียวเหมยลี่นึกว่าตัวเองก็ไม่ได้ทำอะไรให้เขาขุ่นเคือง แถมยังแบ่งเนื้อกระป๋องมื้อกลางวันให้กินด้วยซ้ำ
เธอเป็นคนจริงจังกับเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ ถ้ามีเรื่องไหนไม่เข้าใจก็ต้องสืบให้รู้จนได้
เธอเดินเข้าไป ก้มตัวลงเล็กน้อยแล้วถามคนในห้องคนขับว่า “สหายเสี่ยวหยาง ฉันขอถามอะไรหน่อยได้ไหม”
แม้เสี่ยวหยางจะไม่พอใจการ “ทิ้งผัวทิ้งลูก” ของเฉียวเหมยลี่อยู่หลายส่วน แต่พอคนสวยขนาดนี้ทักทายเขา แถมก่อนหน้านี้เขายังกินเนื้อกระป๋องของเธอไปแล้ว
ท่าทีของเขาจึงไม่ได้แข็งกร้าวเหมือนครั้งแรกอีก เพียงแต่ยังหนุ่มและไม่ค่อยรู้จักผ่อนหนักผ่อนเบา จึงเชิดคอพูดว่า
“ถามอะไรล่ะ บอกมาได้เลย แต่ฉันไม่รับรองว่าจะตอบนะ”