พูดตามตรง ตอนเฉียวเหมยลี่ได้ยินข่าวนี้ เธอกลับไม่รู้สึกตกใจแม้แต่น้อย
เรื่องของตระกูลจางลากยาวมาจนถึงวันนี้แล้วยังบานปลายได้อีก สำหรับเธอถือว่าเหลือเชื่อมากแล้ว
ก่อนหน้านี้ค่ายทหารกำลังยุ่งกับการฉลองวันกองทัพที่ 1 สิงหาคม ทุกอย่างจึงสงบไปช่วงหนึ่ง แต่ทางเขตบ้านพักครอบครัวทหารกลับมีคนแอบคุยกันว่า การหย่าร้างของจางเจี้ยนซู่กับเหลียงฉยงคงไม่สำเร็จ
แต่เฉียวเหมยลี่ไม่ได้คิดอย่างนั้น
ในสถานการณ์ตอนนี้ เมื่อจางเจี้ยนซู่คิดจะหย่าแล้ว จะเปลี่ยนใจได้ยังไง
ดังนั้นพอได้ยินว่าบ้านจางเกิดเรื่อง เธอจึงรู้สึกว่าเป็นไปตามคาด
“เหลียงฉยงยอมหย่าแล้วเหรอ?”
“เหลียงฉยงยอมหย่าแล้วเหรอ?”
“ไม่ใช่เรื่องนั้น ไม่ใช่เหลียงฉยง” บนใบหน้าหวงอี้ฟางมีความตื่นเต้นที่เก็บไม่อยู่ แถมยังเจือความสะใจอยู่หลายส่วน
“เป็นจางเหมียว ฉันได้ยินมาแว่ว ๆ เหมือนเมื่อคืนจางเหมียวออกไปข้างนอก แล้วไม่กลับมาทั้งคืน พอเช้ามืดวันนี้ก็แอบเปิดประตูกลับเข้ามาตอนฟ้ายังไม่สว่าง ถูกเหลียงฉยงจับได้คาหนังคาเขา แล้วก็...”
หวงอี้ฟางไม่ได้พูดต่อ แต่กลับเหลือบมองเฉียวเหมยลี่ เธอเป็นคนพูดจาหยาบคายจนชิน ทว่าคนตรงหน้าเหมือนนางฟ้า คำบางคำหยาบเกินไป เธอก็กลัวจะทำให้หูของเฉียวเหมยลี่แปดเปื้อน
แต่พอคิดอีกที เฉียวเหมยลี่กับเซียวเหิงก็มีลูกด้วยกันแล้ว อีกอย่างเธอมาที่นี่ได้สองเดือนกว่า ใครจะรู้ว่าตอนกลางคืนทั้งคู่หวานชื่นกันแค่ไหน
พูดไปแล้วจะเป็นไร
“เขาว่าตอนจางเหมียวกลับมาเมื่อเช้า ขาสองข้างสั่นจนเดินแทบไม่ไหว”
เฉียวเหมยลี่ไม่เข้าใจอยู่พักหนึ่ง “ขาสั่นแล้วทำไมเหรอ?”
หวงอี้ฟางร้องเฮ้อ ร้อนใจจนแทบจะใช้มือเท้าประกอบการอธิบาย “จะทำไมล่ะ ลองคิดดูดี ๆ สิ จางเหมียวเป็นสาวบริสุทธิ์ที่ยังไม่แต่งงาน หายไปทั้งคืน พอตอนเช้ากลับมา ขาสองข้างกลับหุบไม่ลง...”