ทั้งที่ไม่ควรเป็นแบบนี้แท้ ๆ แต่พอเรื่องดำเนินมาถึงท้ายที่สุด ทุกอย่างกลับเริ่มควบคุมไม่ได้
เฉียวเหมยลี่ได้นอนจริง ๆ ก็เกือบตีสามแล้ว ร่างกายของเธออ่อนปวกเปียกจนแทบไม่เหลือเรี่ยวแรง แค่หัวแตะหมอนก็หลับไปทันที
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเช้าวันรุ่งขึ้นเธอตื่นสายมาก สายจนกระทั่งเธอลุกขึ้นแปรงฟันล้างหน้าได้ไม่นาน เซียวเหิงก็กลับมาจากโรงอาหารพร้อมอาหารกลางวันแล้ว ดูท่าเขาคงรู้ว่าเที่ยงนี้เธอไม่มีทางตื่นทัน
ไม่เพียงเท่านั้น เซียวเหิงยังจัดชามตะเกียบกับกับข้าววางไว้บนโต๊ะเรียบร้อย แทบจะป้อนถึงปากเธออยู่แล้ว
เห็นแก่ที่เซียวเหิงเอาใจใส่ขนาดนี้ เฉียวเหมยลี่จึงยอมไม่เอาเรื่องที่เมื่อคืนเขาทำเกินไปก็แล้วกัน
“อ้อ มีข่าวดีจะบอก วันลาพักเยี่ยมบ้านของฉันอนุมัติแล้ว เป็นเดือนหน้า ลาได้ 7 วัน แน่นอนว่าถ้าระหว่างลามีเหตุฉุกเฉิน อาจถูกเรียกตัวกลับ แต่ปกติก็ไม่เป็นแบบนั้น เดี๋ยวฉันหาเวลาซื้อตั๋วรถไฟไว้ก่อน”
เดือนหน้า 7 วัน พอดีกับช่วงหลังจากที่หวงอี้ฟางกับคนอื่น ๆ กลับจากเยี่ยมบ้านได้ไม่กี่วันแล้วค่อยออกเดินทาง
เฉียวเหมยลี่คำนวณวันอยู่ในใจ “แบบนี้ก็ดีเลย ไม่อย่างนั้นถ้าเรากลับไปก่อน พี่สะใภ้หวงคงเป็นห่วงผักในแปลงอีก กลัวไม่มีใครรดน้ำจนเหี่ยวตาย พอดีพวกเขากลับมาแล้ว จะได้ช่วยดูบ้านให้เราด้วย”
เดิมทีเซียวเหิงก็คิดแบบนั้น “เพราะต้องลาพักเยี่ยมบ้าน ช่วงนี้งานของฉันคงยุ่งมาก ไม่มีเวลาพักเลย ของที่จะซื้อกลับไปคงต้องฝากเธอจัดการเอง ซื้อให้พ่อแม่ พี่ชายพี่สะใภ้ รวมถึงหนีนีกับหยวนหยวนด้วย อย่าเสียดายเงินล่ะ”
“รู้แล้ว ฉันจะจัดการให้เรียบร้อย”
ที่จริงบ้านตระกูลเฉียวไม่ได้ขาดแคลนอะไร แต่เซียวเหิงไม่ได้กลับไปบ้านเฉียวมานานกว่าสามปีแล้ว จะกลับไปมือเปล่าก็คงไม่ได้