ก่อนหน้านี้ถูกขัดจังหวะไปหลายครั้ง คราวนี้เฉียวเหมยลี่รู้สึกได้ชัดเจนว่าเซียวเหิงเอาจริงแล้ว
ผู้ชายที่เป็นคนเด็ดขาด พอถึงเวลาแบบนี้ก็คงเด็ดขาดไม่แพ้กัน
ด้วยรูปร่างสูงโปร่งและขายาว เซียวเหิงใช้มือข้างเดียวจับมือทั้งสองของเธอยกขึ้นเหนือศีรษะแล้วกดตรึงไว้ได้อย่างง่ายดาย เฉียวเหมยลี่อึดอัดจนอยากหลบ แต่ร่างของเขากลับทาบลงมาราวกับภูเขา กดทับแม้กระทั่งแรงดิ้นรนทั้งหมดของเธอ
จูบของชายหนุ่มก็เร่าร้อนและดุดัน รุกไล่เข้าครอบครองทุกพื้นที่อย่างไม่ยอมถอย
ไม่นานเฉียวเหมยลี่ก็รู้สึกหายใจไม่ออก บิดตัวหลบพลางส่งเสียงอู้อี้
ในที่สุดเซียวเหิงก็ยอมปล่อยเธอ เธอหอบหายใจเฮือกใหญ่ น้ำตาเอ่อขึ้นตรงหางตา ทว่าวินาทีต่อมา ริมฝีปากของชายหนุ่มก็เคลื่อนลงมาที่ลำคอ...
ส่วนมืออีกข้างที่ว่างอยู่ก็ไม่อยู่เฉย ลูบไล้ลอดชายเสื้อเข้ามา...
เฉียวเหมยลี่เข้าใจเสียทีว่าการเป็นปลาอยู่บนเขียง รอให้คนอื่นเชือดเฉือนตามใจชอบนั้นเป็นอย่างไร
เมื่ออยู่ต่อหน้าพละกำลังที่เหนือกว่าอย่างสิ้นเชิงของชายหนุ่ม เรี่ยวแรงของเธอแทบไม่มีประโยชน์ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาเป็นฝ่ายกำหนดจังหวะ
อุณหภูมิในห้องค่อย ๆ สูงขึ้น บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชวนใจเต้น
หากตั้งใจฟังให้ดี ยังได้ยินเสียงที่ทำให้คนหน้าแดงอยู่บ้าง เสียงนั้นคล้ายท่วงทำนองเพลงพื้นบ้าน พลิ้วไหวขึ้นลง ก่อนจะเงียบสงบลง
แต่ความเงียบอยู่ได้ไม่นาน ท่วงทำนองนั้นก็ดังขึ้นอีกครั้ง แผ่วถี่ต่อเนื่อง...
“เดี๋ยวก่อน ทำไมคุณยังไม่...”
เฉียวเหมยลี่เพิ่งดึงผ้าห่มมาคลุมตัว แม้เนื้อตัวจะชุ่มเหงื่อไปหมด แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าคลุมผ้าห่มไว้ดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่เขินอายเท่าไร