พั่งชุนจวี๋รู้สึกใจหายวาบ ยิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
เธอรีบยื่นมือไปสะกิดสามี «คือว่า... ภรรยาของผู้บังคับกองพันจางเป็นลูกสาวบ้านนายทุน ได้ยินว่าที่บ้านเกิดเรื่องขึ้น ตอนนี้ผู้บังคับกองพันจางก็จะหย่ากับเธอ แล้วทำไมเฉียวเหมยลี่ถึงไม่เป็นอะไรล่ะ? ฉันเห็นรองผู้บังคับกองพันเซียวรักเธอมาก เธอให้ติดตั้งพัดลมทีเดียวสามตัว รองผู้บังคับกองพันเซียวก็ไม่เห็นจะโกรธเลย»
ถงเว่ยหมินเป็นคนซื่อตรง ไม่ได้คิดว่าทั้งสองเรื่องนี้เกี่ยวข้องกัน อีกอย่าง เรื่องที่บ้านผู้บังคับกองพันจาง เขาก็รู้มาบ้าง
«สถานการณ์ไม่เหมือนกัน บ้านเดิมของภรรยาผู้บังคับกองพันจางถูกคนแจ้งความ พ่อตากับแม่ยายของเขาถูกส่งไปทำงานใช้แรงงาน ส่วนตัวภรรยาเขาเองไม่ได้รับผลกระทบอะไรหรอก เพียงแต่ผู้บังคับกองพันจางกลัวจะถูกภรรยาทำให้เดือดร้อน เลยคิดจะหย่า»
พวกเขาเคยคุยกันเป็นการส่วนตัว ต่อให้ไม่หย่า ตำแหน่งผู้บังคับกองพันของจางก็ยังมั่นคงแน่นอน เพียงแต่การเลื่อนขั้นอาจได้รับผลกระทบบ้าง ส่วนจะกระทบจริงหรือไม่นั้น ไม่มีใครตอบได้
อย่างไรเสีย เขตทหารของพวกเขาก็ค่อนข้างมั่นคง
เขาตั้งใจอธิบายเสียยืดยาว ก็เพื่อไม่ให้ภรรยาคิดมากเกินไป
แต่พั่งชุนจวี๋กลับไม่ได้คิดแบบนั้นเลย «เดิมทีฉันยังคิดจะเข้าไปตีสนิทกับภรรยารองผู้บังคับกองพันเซียว สร้างความสัมพันธ์ดี ๆ เผื่อรองผู้บังคับกองพันเซียวจะช่วยแนะนำงานให้คุณบ้าง ใครจะคิดว่าเฉียวเหมยลี่มีภูมิหลังแบบนี้ คุณว่า ถ้าฉันสนิทกับเธอ แล้ววันหน้าครอบครัวเธอเกิดเรื่องขึ้นมา ฉันจะพลอยเดือดร้อนไปด้วยไหม?»
ถงเว่ยหมินคิดว่าเธอกังวลเกินเหตุ «ยังไม่มีอะไรสักหน่อย คุณจะห่วงไปทำไม เมื่อกี้ยังชมว่าน้ำแกงไก่ที่ภรรยารองผู้บังคับกองพันเซียวตุ๋นอร่อยอยู่เลย ตอนนี้ผมก็ยังดื่มน้ำแกงไก่ที่เขาให้มาอยู่...»
พั่งชุนจวี๋กลับยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าไม่เข้าที เธอเหลือบมองสามี «คุณจะไปรู้อะไร กว่าจะมาถึงจุดนี้ได้ไม่ง่ายเลย ถ้าพลาดแค่ก้าวเดียว ทุกอย่างก็พังหมด ฉันอยู่ที่นี่ดี ๆ หรือจะต้องกลับไปทำนากับคุณอีก? หัดใช้สมองให้มากหน่อยสิ»