“เป็นยังไงบ้าง พัดลมทั้งสามตัวติดตั้งเรียบร้อยถูกใจไหม?” ในเมื่อเธอไม่พูด เซียวเหิงก็ไม่ฝืนถาม แต่หันกลับมาสนใจพัดลมแทน
ตอนนี้ข้าวของในบ้านมีเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ บ้านก็ยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนบ้านมากขึ้นทุกที
เมื่อก่อนบ้านเย็นชืด มีแค่เขากับเจาเจา ถ้าไม่ใช่เพราะเจาเจา เขาคงไม่อยากกลับมาเลยสักนิด อยู่หอพักยังสะดวกกว่า
แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว พอเลิกฝึกเมื่อไร เขาก็แทบรอไม่ไหวที่จะกลับบ้าน
ผู้ชายคนนี้นี่นะ ถึงกับรู้จักอวดความดีความชอบเป็นแล้วเหรอ?
เฉียวเหมยลี่รู้ว่าเขาอยากฟังอะไร แต่กลับไม่ยอมทำตามใจ “คุณเดาสิ”
เซียวเหิงนี่นะ…ทั้งโมโหทั้งขำจริง ๆ
เขาเคยเจอสายลับที่เจ้าเล่ห์ที่สุดมาแล้ว แต่ยังไม่มีใครซุกซนและเจ้าแผนการเท่าเธอ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอได้ใจมาจากไหน!
พอเห็นเฉียวเหมยลี่กำลังจะหลบ เขาก็ฉวยโอกาสรวดเร็ว โอบเธอจากด้านหลัง
เฉียวเหมยลี่ชะงักไป
แต่ยังไม่ทันได้ทำอะไร เซียวเหิงก็ปล่อยเธอแล้ว
ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วและกะทันหัน เพียงชั่วพริบตาเดียวเท่านั้น
เซียวเหิงย่อมไม่พอใจกับความอบอุ่นสั้น ๆ แค่นี้ แต่ก็ช่วยปลอบประโลมใจเขาได้บ้าง
“เอาละ ไม่ล้อเล่นแล้ว ผมไปค่ายก่อน ใกล้ถึงวันกองทัพแล้ว ที่หน่วยมีทั้งการแข่งขันและการฝึก ผมอาจกลับดึก ถ้าดึกมากก็จะพักที่หอ คุณไม่ต้องรอ อยู่บ้านก็ระวังตัวด้วย”
ตอนตัดสินใจย้ายมาอยู่กับสามี เฉียวเหมยลี่ก็เคยนึกถึงสถานการณ์แบบนี้ไว้แล้ว สามีเป็นทหาร อย่างแรกเขาคือทหาร แล้วค่อยเป็นสามี แน่นอนว่างานต้องมาก่อน