“แน่นอนว่าไปรับลูกไง คุณลืมแล้วเหรอ ฉันเคยรับปากไว้ว่าจะไปรับเขากลับมาด้วยตัวเอง”
ตอนจะไปบ้านครูฝึกเหลยที่อยู่ข้างบ้าน เฉียวเหมยลี่ก็อดหนักใจไม่ได้ เพราะเมื่อก่อนเธอกับหวงอี้ฟางเข้ากันไม่ค่อยได้ เหลยกั๋วเทาเป็นผู้ชายตัวโต ยังไม่ถือสาหาความกับเธอ
แต่กับหวงอี้ฟางนี่พูดยาก หากสลับเป็นเธอถูกคนชี้หน้าด่าบ้าง เธอก็คงไม่มีทางทำสีหน้าดี ๆ ใส่อีกฝ่ายเหมือนกัน
แต่บ้านทั้งสองหลังมีเพียงกำแพงกั้น แถมผู้ชายสองคนยังสนิทกัน จะปล่อยให้ความสัมพันธ์ตึงเครียดอยู่แบบนี้ตลอดไปก็ไม่ได้
ช่างเถอะ!
เฉียวเหมยลี่หลับตาลง สูดใจสู้
อย่างมากก็แค่โดนอีกฝ่ายด่าสักหลายยก เธอก็ไม่ได้เสียเนื้อเสียตัวสักหน่อย!
พอด่าให้หายแค้นแล้ว หวงอี้ฟางก็น่าจะหายโกรธเอง
เมื่อมายืนอยู่หน้าลานบ้านเล็ก ๆ ของเหลยกั๋วเทา เฉียวเหมยลี่ก็มีสีหน้าราวกับพร้อมตายได้ทุกเมื่อ เหมือนกำลังจะออกรบ
เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังมาจากด้านหลัง เซียวเหิงตามมาข้างเธอตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ร่างสูงใหญ่ราวภูเขายืนอยู่เคียงข้าง
เฉียวเหมยลี่ชะงัก มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
ผู้ชายปากไม่ตรงกับใจคนนี้…ก็ปกป้องเธออยู่เหมือนกันนะ
ได้ยินเซียวเหิงตะโกนเข้าไปในบ้านว่า “พี่สะใภ้ครับ ผมมารับเจาเจา”
หวงอี้ฟางจูงมือเจาเจาออกมาส่งด้วยตัวเอง ตอนแรกคิดว่าข้างนอกมีแค่เซียวเหิง พอเงยหน้ามาเห็นเฉียวเหมยลี่ ขาทั้งสองข้างก็เหมือนหยั่งรากลงกับพื้น
จะบอกว่าไม่กระอักกระอ่วนก็คงไม่จริง
แต่ถึงอย่างไรเธอก็อายุมากกว่าเฉียวเหมยลี่ แถมเป็นคนตรงไปตรงมา แม้ในใจจะขุ่นเคืองเฉียวเหมยลี่อยู่บ้าง ก็ไม่ถึงกับระเบิดอารมณ์ต่อหน้าเซียวเหิง สิ่งที่เธอคิดคือค่อยหาโอกาสคุยกับเฉียวเหมยลี่ตามลำพังทีหลัง