เฉียวเหมยลี่ไม่รู้เลยว่าหวงอี้ฟางเป็นห่วงเธอจนแทบกินไม่ได้นอนไม่หลับ
พูดถึงตอนที่พวกเขากลับถึงบ้าน เจาเจาแม้จะก้มหน้าอยู่ แต่ริมฝีปากเล็ก ๆ กลับเม้มยิ้มอย่างแอบ ๆ
แค่มองก็รู้แล้วว่าดีใจจริง ๆ
หัวใจของเฉียวเหมยลี่อ่อนยวบ จนเมื่อมองชายหน้านิ่งเย็นชาคนนั้นแล้วรู้สึกขัดตาขึ้นมาไม่น้อย
นี่ไง อารมณ์งอแงของเธอเริ่มโผล่มาแล้ว
“ดูเจาเจาสิ ดีใจขนาดไหน ไม่เหมือนคนบางคน... เอาแต่โทษฉัน ฉันผิดก็จริง แล้วคุณไม่มีส่วนผิดเลยหรือไง?”
เซียวเหิง: “...?”
เขาผิดอะไรล่ะ?
เฉียวเหมยลี่รีบปิดหูเจ้าตัวเล็กไว้ ก่อนจะถลึงตาใส่เซียวเหิงอย่างรวดเร็ว
“ดูสิ คุณยังไม่ยอมรับอีก แค่บอกมาว่าตอนฉันอยู่บ้านพ่อแม่ตั้งสามปีกว่า คุณเคยเขียนจดหมายมาหาฉันสักฉบับ โทรศัพท์มาสักครั้งไหม? คุณไม่ยอมเปิดทางให้ฉัน แล้วจะให้ฉันกล้ากลับมาได้ยังไง?”
ผู้หญิงหน้าตาสวยพอทำท่าค้อนใส่เขา แววตานั้นก็ชวนให้ใจเต้นราวกับกำลังยั่วยวน
ยิ่งไปกว่านั้น ในความคิดของเซียวเหิง ผู้ชายก็ควรยอมผู้หญิงอยู่แล้ว
ความขุ่นเคืองเล็ก ๆ ในใจเซียวเหิงสลายไปกว่าครึ่ง แถมยังเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมาอีกหลายส่วน ถ้าเขาโทรหาเฉียวเหมยลี่เร็วกว่านี้...
ถึงอย่างนั้นก็ไม่มีประโยชน์หรอก แต่เฉียวเหมยลี่ไม่มีทางยอมรับแน่
ผู้หญิงจะไม่มีเหตุผลบ้างแล้วมันยังไง เธอไม่ได้ทะเลาะกับคนอื่นสักหน่อย เธอทะเลาะกับสามีตัวเองต่างหาก
“เพราะงั้น เรื่องที่ผ่านมาแล้วก็อย่าพูดถึงอีกเลยนะ ได้ไหม?”
เมื่อเผชิญหน้ากับเฉียวเหมยลี่ที่ยอมอ่อนข้อให้อย่างเป็นฝ่ายเริ่มเอง เซียวเหิงก็ทั้งแปลกใจและตกตะลึง