ในจังหวะนั้นเอง ร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นตรงประตูห้องฝึก ชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวขับให้รูปร่างของเขาดูสง่าผ่าเผย ใบหน้าไร้รอยยิ้ม ทำให้เขาดูห่างเหินจนคนไม่กล้าเข้าใกล้
แต่ใบหน้าหล่อเหลานั้นกลับโดดเด่นเกินไปหน่อย ยิ่งมองเครื่องแบบทหารที่เขาสวม ก็เห็นได้ชัดว่ายศของเขาไม่ต่ำเลย
ทหารหญิงในห้องฝึกต่างพากันมองไปทางเขาด้วยความอยากรู้อยากเห็น
เซียวเหิงเดินเข้ามาในห้องพัก สายตากวาดมองฝูงชนอย่างแนบเนียน ไม่นานก็พบตำแหน่งตรงมุมห้อง
ทุกคนจึงเห็นใบหน้าที่เมื่อครู่ยังเย็นชาเหมือนก้อนน้ำแข็งของเขา พอไม่รู้ว่าเห็นอะไรเข้า จู่ ๆ ก็อ่อนโยนราวสายน้ำในฤดูใบไม้ผลิ หางตาและคิ้วดูละมุนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด
กู้เสี่ยวเหวินเองก็สังเกตเห็นว่าคนที่มาใหม่มองมาทางพวกเธอ
แต่เธอไม่ได้คิดว่าอีกฝ่ายกำลังมองตัวเอง เห็นได้ชัดว่าสายตาของเขามองเห็นเพียงเฉียวเหมยลี่คนเดียว
เธอจึงถอยหลังไปสองสามก้าว
เซียวเหิงเดินตรงไปหาเฉียวเหมยลี่ ก่อนจะหยุดตรงหน้า สายตาคู่หนึ่งไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังยืนยันว่าเป็นตัวจริง
เฉียวเหมยลี่ถูกเขาจ้องจนรู้สึกไม่เป็นตัวเอง กำลังจะพูดอะไรสักอย่าง
เซียวเหิงก็จับมือเธอขึ้นมากะทันหัน “ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”
ทั้งสองคนจับมือกันไม่บ่อยนัก ยิ่งต่อหน้าคนอื่นยิ่งแทบไม่มี เพราะในยุคนี้ทุกคนค่อนข้างเก็บอาการ
และเพราะอยู่ต่อหน้าคนมากมาย เฉียวเหมยลี่จึงไม่อาจดึงมือกลับได้ หากทำอย่างนั้นก็เท่ากับไม่ไว้หน้าเซียวเหิง
แต่ตอนนี้สถานการณ์ไม่เหมือนกัน “รอก่อนค่ะ”
เธอแกะมือเซียวเหิงออก แล้วเดินตรงไปหากู้เสี่ยวเหวิน “กู้เสี่ยวเหวิน ถ้าฉันกลับตอนนี้ เธอจะเดือดร้อนไหม?”