ไหน ๆ ก็พูดกันตรง ๆ แล้ว เฉียวเหมยลี่จึงไม่ต้องปิดบังอีก เธอพูดต่อว่า “อย่าดูถูกคูปองซื้อเนื้อราคา 10 หยวนเชียวนะ เดิมทีฉันกะจะตุ๋นซอสเนื้อวัวอยู่แล้ว บ้านเราเก็บไว้กินส่วนหนึ่ง ถ้าเหลือก็ส่งไปให้ทางบ้านฉันบ้าง”
เซียวเหิงเดินเอื่อย ๆ ฟังเธอพูดเจื้อยแจ้วถึงเรื่องในบ้าน หัวใจกลับสงบนิ่งอย่างน่าประหลาด
“อ้อ แล้วก็ต้องส่งไปให้ที่บ้านคุณด้วยส่วนหนึ่ง”
พอได้ยินเช่นนั้น เซียวเหิงก็ชะงักฝีเท้า แววตาพลันมีความรู้สึกหม่นลึกวูบผ่าน
ที่จริงเขามีเรื่องหนึ่งปิดบังเฉียวเหมยลี่มาตลอด เพียงแต่ไม่รู้ว่าจะเริ่มพูดอย่างไร
แต่พอได้ยินว่าเฉียวเหมยลี่คิดจะส่งซอสเนื้อวัวไปให้ครอบครัวของเขาด้วย
ในใจเซียวเหิงก็รู้สึกอึดอัดขึ้นมา
“ฉันรู้ว่าเมื่อก่อนฉันกับคนในครอบครัวคุณเข้ากันไม่ดี แม่คุณก็ไม่ชอบลูกสะใภ้อย่างฉัน”
ตามความทรงจำของเจ้าของร่างเดิม เดิมทีการแต่งงานครั้งนี้เป็นคุณย่าเซียวที่พยายามผลักดันอย่างเต็มที่ ส่วนถังเพ่ย แม่ของเซียวเหิง ไม่เห็นเธออยู่ในสายตาเลย
ที่จริงคงไม่ใช่แค่ไม่ชอบเธอ แต่ไม่ชอบคนตระกูลเฉียวทั้งบ้านต่างหาก
จะว่าไป ถังเพ่ยเป็นหมออยู่โรงพยาบาลใหญ่ ลูกชายทั้งสามคนที่เธอเลี้ยงดูมาก็ล้วนมีความสามารถ ลูกชายคนโตเซียวฮ่วนเป็นวิศวกรของการไฟฟ้า ลูกชายคนรองเซียวเหิงอยู่ในกองทัพ ส่วนลูกชายคนเล็กเซียวซวี่เป็นนักศึกษา
แต่ละคนล้วนโดดเด่น
หันกลับมาดูตระกูลเฉียวของพวกเธอ ทั้งบ้านมีแต่คนเกียจคร้าน ชอบนั่งกินนอนกิน
ไม่ว่าจะนิสัยใจคอหรือเรื่องอื่น ๆ ถังเพ่ยกับครอบครัวของพวกเธอก็เป็นคนละพวกกันอยู่แล้ว
เธอจะไม่ชอบก็เป็นเรื่องปกติ
“แม่คุณไม่ชอบฉันก็ไม่เป็นไร ฉันเป็นคนรุ่นหลัง ส่งของไปให้พวกท่านบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา อีกอย่างยังมีย่าด้วย ย่าดีกับฉันมากนะ”
เห็นเธอตั้งใจจัดการทุกอย่างเช่นนี้ เซียวเหิงก็ยิ่งรู้สึกหนักอึ้งในใจ เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะพูดว่า “ได้ อีกไม่กี่วันผมน่าจะได้ลาพัก ถึงตอนนั้นจะไปซื้อเนื้อเป็นเพื่อนคุณ”