เรื่องของตระกูลจางกลายเป็นข่าวครึกโครมไปทั่ว
พูดกันตามตรง นั่นก็เป็นเรื่องของบ้านคนอื่น แต่เฉียวเหมยลี่กลับเริ่มคิดถึงเซียวเหิงขึ้นมา
ลองนับวันดูแล้ว เจ้าหมอนั่นไปนครหลวงได้เจ็ดแปดวัน แต่ยังไม่มีข่าวคราวส่งกลับมาเลยสักนิด
ผู้ชายเอ๊ย!
“แม่ยิ้มอะไรอยู่เหรอครับ?”
เอาเถอะ เกือบลืมไปเลยว่าข้าง ๆ ยังมีหนุ่มน้อยอีกคนอยู่ แต่เทียบกับคนนั้นแล้ว คนตรงหน้าน่ารักกว่าตั้งเยอะ
เฉียวเหมยลี่ย่อตัวลง บีบแก้มลูกชายเบา ๆ “แม่ไม่ได้ยิ้มอะไร แค่กำลังคิดว่าเจาเจาของเราเนี่ย ทำไมน่ารักขนาดนี้นะ”
“แหะ ๆ”
เจาเจาปล่อยให้แม่บีบแก้มเล่น ก่อนจะเม้มปากน้อย ๆ ขึ้นมาอย่างกะทันหัน “แม่ครับ ผมคิดถึงพ่อนิดหน่อย”
เจาเจาอยู่ที่ตระกูลเซียวจนถึงสามขวบ ก่อนเซียวเหิงจะรับไปอยู่ด้วยที่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร เด็กน้อยติดพ่อก็เป็นเรื่องปกติ
เฉียวเหมยลี่อยากปลอบเขาอยู่เหมือนกัน แต่จะพูดอย่างไรดี เธอเองก็ไม่รู้ว่าตอนนี้เซียวเหิงอยู่ที่ไหน
ถึงอย่างนั้น ต่อหน้าลูกชาย เธอไม่มีทางพูดให้เซียวเหิงเสียหายแน่
“พ่อทำงานยุ่งมาก ต้องจัดการคนไม่ดี ต้องฝึกซ้อมเพื่อปกป้องพวกเราทุกคน เพราะฉะนั้นเราอย่าไปทำให้พ่อวุ่นวายเลยนะ ให้แม่อยู่เป็นเพื่อนเจาเจาดีไหม?”
อย่าคิดว่าเจาเจายังเล็กแล้วจะไม่เข้าใจอะไรเลย ก่อนที่แม่จะมา พ่อก็เคยหายไปจากบ้านนาน ๆ ตอนนั้นเขาไปอยู่บ้านพี่ชิวเยี่ยนที่อยู่ข้าง ๆ แต่ตอนนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว เพราะมีแม่อยู่เป็นเพื่อน
“ก็ได้ครับ ผมเข้าใจ พ่อยุ่งมาก เจาเจาต้องเป็นเด็กดี”
ได้ยินลูกชายตัวน้อยพูดแบบนี้ เฉียวเหมยลี่ก็รู้สึกใจหายปนเอ็นดู “จริง ๆ แล้วเจาเจาของเราไม่ต้องรู้ความขนาดนี้ก็ได้นะ อยากเล่นอะไรหรืออยากซื้ออะไร ก็บอกแม่ได้เลย”