หอมไหม?
แน่นอนว่าหอม
แต่เซียวเหิงเป็นคนหัวโบราณอยู่ในเนื้อแท้ สภาพแวดล้อมที่เขาเติบโตมาและการศึกษาที่ได้รับ ทำให้เขาไม่มีทางพูดอะไรแบบนี้ออกมาตรง ๆ
ดังนั้นภาพที่เฉียวเหมยลี่เห็นก็คือ เซียวเหิงยกชามขึ้นแล้วดื่มโจ๊กในชามของเธอจนหมดในไม่กี่อึก
กินเสร็จแล้วก็เก็บชามไปล้างในครัวจนสะอาด
ผู้ชายคนนี้ถึงจะพูดจาหวาน ๆ ไม่เป็น แต่ทำงานบ้านเก่งจริง ๆ
เฉียวเหมยลี่พอใจแล้ว จึงหยิบผ้ามาเช็ดโต๊ะไปด้วย
ไม่นาน เหลยกั๋วเทาก็โผล่มาที่หน้าลานบ้าน เรียกเซียวเหิงให้ไปค่ายทหารด้วยกัน
ก่อนออกจากบ้าน เซียวเหิงหันกลับมามองอยู่หลายครั้ง เฉียวเหมยลี่เข้าใจว่าเขาเป็นห่วงเจาเจา
เธอชูสามนิ้วขึ้น แทบจะสาบานต่อฟ้าอยู่แล้ว “ไม่ต้องห่วงหรอก ลูกคุณขาดผมไปสักเส้น คุณถอนผมฉันสิบเส้นเลย ดีไหม?”
เซียวเหิงไม่ได้ตอบว่าดีหรือไม่ดี เพียงทำหน้าขรึม “ก็ลูกคุณเหมือนกัน”
เฉียวเหมยลี่รีบพยักหน้า “ใช่ ๆ ๆ ลูกฉันเอง นอกจากฉันแล้ว ใครจะคลอดเด็กน่ารักหล่อเหลาแบบนี้ออกมาได้ล่ะ”
เหลยกั๋วเทาที่ได้ยินถึงกับมองเฉียวเหมยลี่อย่างประหลาดใจอยู่หลายครั้ง ยุคนี้ใคร ๆ ก็ให้ความสำคัญกับความถ่อมตัว ไม่เคยเจอคนที่ชมตัวเองเก่งขนาดนี้มาก่อน
เขาคิดจะให้เซียวเหิงจัดการภรรยาสักหน่อย แต่กลับเห็นเซียวเหิงทำท่าภาคภูมิใจไปด้วย
เหลยกั๋วเทาคิดในใจว่าคงช่วยไม่ไหวแล้ว จึงส่ายหน้าแล้วเดินนำไปก่อน
เซียวเหิงรีบก้าวตาม “เดินเร็วขนาดนี้ รีบอะไรนักหนา?”
เหลยกั๋วเทาตอบ “เปรี้ยวฟัน”
เซียวเหิงจึงว่า “ต่อไปก็กินของเปรี้ยวให้น้อยลงหน่อย”
เหลยกั๋วเทา “...”
เขาไม่น่าพูดออกมาเลยจริง ๆ
หลังส่งเซียวเหิงออกไป เฉียวเหมยลี่ก็คิดว่าจะหาอะไรทำสักอย่าง เสื้อผ้าที่ถอดไว้หลังอาบน้ำเมื่อวานยังไม่ได้ซัก
เฉียวเหมยลี่ตั้งใจจะซักผ้าก่อน แล้วค่อยไปคุยกับหวงอี้ฟาง ทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมในบ้านพักครอบครัวทหาร ในเมื่อย้ายเข้ามาอยู่แล้ว ก็เป็นไปไม่ได้ที่จะยังทำตัวเหมือนคนนอก ไม่ยุ่งอะไรเลย
เรื่องน้ำใจและการวางตัวในสังคมก็ต้องใส่ใจ อย่าเผลอไปล่วงเกินใครลับหลังจนถูกกลั่นแกล้งเอา
เธอไม่ได้หวังจะโดดเด่น แค่อยากประคองตัวให้มั่นคงไว้ เพราะยังมี “คน” อีกทั้งครอบครัวอยู่เบื้องหลัง