ไม่มีใครรู้ว่ามีใครคอยขัดขวางอยู่เบื้องหลัง แต่ไม่ว่าอย่างไร เรื่องที่ถังเพ่ยต้องไปอยู่ฟาร์มก็กลายเป็นข้อเท็จจริงที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว
เรื่องเดียวที่น่ายินดีคือ พ่อเซียวเหิงพยายามติดต่อคนรู้จักหลายทอด ส่งผ้านวม เสื้อผ้า และของกินบางส่วนไปให้เธอที่ฟาร์ม เมื่อคำนึงถึงสภาพความเป็นอยู่ทางนั้นแล้ว เขาจึงไม่กล้าส่งไปมากนัก หนึ่งในนั้นมีซอสเนื้อวัวจากโรงงานอาหารหงไท่หยางอยู่หลายขวดด้วย เวลาที่ไม่มีผักกิน ก็ใช้สิ่งนี้กินแทนกับข้าวได้
มีทั้งน้ำมันและเนื้อวัว อย่างน้อยก็พอได้กินของคาวสักคำ
แต่ไม่มีใครขัดขวางห่อพัสดุเหล่านี้ พวกมันจึงเดินทางไปถึงมือถังเพ่ยได้อย่างราบรื่น
ใครจะรู้ว่าตอนถังเพ่ยได้รับพัสดุ น้ำตาของเธอจะไหลพรากลงมา
ชีวิตทางนี้ลำบากเหลือเกิน ทั้งหนาวเหน็บ ขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหาร แถมยังหิวโหยอยู่บ่อยครั้ง มองออกไปนอกบ้านก็ไม่เห็นสีเขียวแม้แต่น้อย
เธออยากตาย แต่ไม่มีความกล้า จึงได้แต่ทนทุกข์ทรมานวันแล้ววันเล่า ผอมจนเหลือแต่หนังหุ้มกระดูก บาดแผลใหม่ซ้อนทับแผลเก่าเต็มตัว
ในพัสดุมีเสื้อกันหนาว ผ้านวม และของกินอย่างขนมเถาซูกับบิสกิต เธอเก็บซ่อนมันไว้อย่างระมัดระวัง
ในนั้นยังมีซอสเนื้อวัวอีก 3 ขวด
เธอมองดูแหล่งผลิต แล้วพบว่ามันผลิตจากโรงงานอาหารหงไท่หยาง ซึ่งตั้งอยู่ในพื้นที่เดียวกับที่หน่วยของลูกชายคนรองประจำการอยู่
เธอพอจำได้เลือนรางว่าแม่สามีเคยพูดว่า ซอสเนื้อวัวที่เฉียวเหมยลี่ทำอร่อยเป็นพิเศษ ต่อมาถึงได้ร่วมมือกับโรงงานอาหารและเปิดสายการผลิตขึ้นมาโดยเฉพาะ
ตอนนั้นเธอยังดูแคลนอยู่เลย ก็แค่ซอสเนื้อวัวขวดหนึ่ง ต่อให้อร่อยจะอร่อยได้สักแค่ไหนกัน
จนกระทั่งตอนนี้…
เธอจำไม่ได้แล้วว่าตัวเองไม่ได้ลิ้มรสเนื้อมานานแค่ไหน จึงรีบหมุนฝาขวดเปิด แล้วตักเข้าปากหนึ่งช้อนทันที