ฤดูใบไม้ผลิผ่านพ้น ฤดูใบไม้ร่วงเวียนมา เผลอพริบตาเดียว ฤดูหนาวก็มาเยือนอีกครั้ง
เฉียวเหมยลี่เดินออกจากห้องทำงาน จู่ ๆ ลมหนาวก็พัดวูบเข้ามา เธอหดไหล่เล็กน้อย มองต้นไม้แห้งโกร๋น แล้วถึงเพิ่งนึกได้ว่าฤดูหนาวมาอีกแล้ว
ตอนเซียวเหิงจากบ้านไปแนวหน้าเป็นช่วงต้นฤดูหนาว อากาศยังไม่หนาวขนาดนี้ เผลอแวบเดียวก็ผ่านไปสองปีแล้ว
โชคดีที่การรบครั้งนี้ไม่ได้ยากลำบากเหมือนครั้งก่อน ๆ สถานการณ์ก็ดูเหมือนจะดีขึ้น เซียวเหิงส่งจดหมายกลับบ้านทุกเดือน ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ไม่เคยขาดการติดต่อ
สิ่งที่มักส่งมาพร้อมกับจดหมายยังมีหนังสือชมเชยของเขาด้วย เดิมทีเธอไม่รู้เรื่องเหล่านี้ แต่ตระกูลเซียวมีคุณปู่เซียวคอยดูแลอยู่ หลานชายของท่านประจำอยู่แนวหน้า ย่อมมีคนมาบอกความคืบหน้าให้ทราบ พอคุณปู่เซียวรู้เข้า ก็ภูมิใจในตัวหลานชายคนนี้มาก
ท่านยังโทรศัพท์หาเฉียวเหมยลี่ด้วย
พูดถึงคุณปู่เซียว เดิมทีท่านก็เป็นคนเคร่งขรึม
ระหว่างนั้นท่านกับคุณย่าเซียวมาอยู่เขตบ้านพักครอบครัวทหารหลายเดือน เฉียวเหมยลี่ไม่เพียงทำอาหารเก่ง ยังวางตัวเปิดเผยสง่างาม ไม่มีนิสัยกระมิดกระเมี้ยนแบบคนบ้านนอก เวลาแขกมาบ้านก็ต้อนรับได้อย่างเหมาะสม แม้แต่เจาเจาก็ยังฉลาดเฉลียว ไม่มีนิสัยเสียเลยสักนิด ทั้งที่อายุยังน้อยก็รู้หนังสือไม่น้อย แถมยังท่องตำราได้ เวลาเจอคนแปลกหน้าก็ไม่หลบ ๆ ซ่อน ๆ
คุณปู่เซียวเห็นทุกอย่างอยู่กับตา จะไม่ชอบได้อย่างไร
แน่นอนว่า การที่คุณปู่เซียวพาคุณย่ามาอยู่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร ก็เท่ากับช่วยหนุนหลังเฉียวเหมยลี่โดยอ้อม
ดังนั้น ตอนนี้เฉียวเหมยลี่จึงกลายเป็นคนดังประจำเขตบ้านพักครอบครัวทหารไปแล้ว
ใคร ๆ ก็รู้ว่าสามีของเธออยู่แนวหน้า ย่อมไม่มีใครกล้าแตะต้องเธอง่าย ๆ แล้วยังมีคุณปู่เซียวซึ่งเป็นทหารผ่านศึกอีก ใครจะกล้าไปหาเรื่องเธอสุ่มสี่สุ่มห้า?
อีกอย่าง พูดกันตามตรง คิดจริง ๆ หรือว่าเธอไม่มีความสามารถอย่างอื่น?