คำพูดที่เฉียวเหมยลี่ปฏิเสธญาติทหารคนอื่น ๆ เมื่อครู่นี้ เธอได้ยินทั้งหมด
เพราะอย่างนั้นพอจะเอ่ยปากตอนนี้ เธอจึงรู้สึกว่าตัวเองหน้าหนาเหลือเกิน
แต่เธอก็สนใจงานนี้อยู่ไม่น้อย
ถึงเงินเดือนของเหลยกั๋วเทาจะมั่นคง แต่ก่อนหน้านี้พ่อของเหลยกั๋วเทาป่วย พี่น้องอีกสองคนของเขากลับพูดเป็นเสียงเดียวกันว่าไม่มีเงิน ค่ารักษาพ่อเฒ่าเกือบทั้งหมดเป็นบ้านของพวกเขาที่จ่าย แล้วจะให้ทำยังไงล่ะ จะปล่อยให้พ่อมาตายอยู่ในบ้านหรือไง?
ครั้งนั้นจ่ายเงินออกไปตั้งหลายร้อยหยวน
หวงอี้ฟางเองก็เสียดายเงินไม่น้อย เพียงแต่เธอไม่ได้เรียนหนังสือมามาก และทำงานที่ต้องใช้ความรู้ไม่ได้ แต่โอกาสครั้งนี้…
เฉียวเหมยลี่ไม่ใช่คนโง่ พอเห็นท่าทีของหวงอี้ฟางก็รู้ทันทีว่าอีกฝ่ายอยากพูดอะไร เธอจึงจับแขนลากอีกฝ่ายเข้าไปในห้อง “ยังจะเกรงใจฉันอีกเหรอ ฉันรู้ว่าเธออยากพูดอะไร วางใจเถอะ เธอไม่เหมือนคนอื่น คนอื่นมาขอให้ฉันช่วยเปิดทางให้ ฉันไม่รับปากหรอก แต่ถ้าเป็นเธอ ฉันจะเปิดทางให้เอง…”
“น้องสาว หมายความว่ายังไงเหรอ?”
ความสุขมาเยือนกะทันหันเกินไป หวงอี้ฟางจึงยังไม่กล้าเชื่อ
เฉียวเหมยลี่บอกว่า “ฉันคุยกับฝ่ายธุรการโรงงานไว้แล้ว คนอื่นฉันไม่ยุ่ง แต่ให้กันตำแหน่งหนึ่งไว้ให้ฉัน ตำแหน่งนั้นเป็นของเธอ ถ้าเธอไม่มาหาฉัน ฉันก็ว่าจะไปหาเธอเอง เงินเดือนเดือนละยี่สิบกว่าหยวน เธออยากไปไหม?”
“ทำไมฉันจะไม่อยากไปล่ะ ฉันเต็มใจสุด ๆ”
เงินยี่สิบกว่าหยวนเทียบกับเงินเดือนของผู้ชายไม่ได้ก็จริง แต่สำหรับชนบทแล้ว นั่นเป็นรายได้ก้อนใหญ่ไม่น้อย อีกอย่างเงินนั้นก็อยู่ในมือเธอจริง ๆ