ถึงอย่างไรที่นี่ก็เป็นข้างนอก เซียวเหิงกอดภรรยาไว้ครู่หนึ่งก็ปล่อยมือ ขอแค่แน่ใจว่าเธอปลอดภัยก็พอ
เหลยกั๋วเทาก็คุยกับหวงอี้ฟางอยู่พักใหญ่ พอเห็นว่าเซียวเหิงปลอบภรรยาเรียบร้อยแล้ว
ทั้งคู่ก็หันไปมองแม่น้ำ
แม่น้ำสายนี้ลึกประมาณเมตรกว่า ๆ ผิวน้ำก็กว้างพอสมควร ถ้ารถตกลงไปจริง ๆ ในรถยังมีผู้หญิงอยู่ตั้งหลายคน ไม่รู้เลยว่าจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง
เพราะอย่างนี้ เรื่องที่เสี่ยวหยางทำผิดพลาดหรือสร้างความดีความชอบกันแน่ จึงต้องตรวจสอบให้ละเอียด
ทั้งฝ่ายวิศวกรรม ฝ่ายจัดระเบียบ ไปจนถึงกองพันรถยนต์ ต่างก็ส่งคนมาที่นี่ แสดงให้เห็นว่าทางกองทัพให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มากแค่ไหน
พอเสี่ยวหยางเห็นเหล่าผู้นำ ใบหน้าก็ซีดเผือดขึ้นมา ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่ได้ทำผิด แต่ก็อดประหม่าไม่ได้อยู่ดี
ชีวิตคนทั้งคันรถเชียวนะ...
«เมื่อกี้ฉันตรวจยางแล้ว มียางเส้นหนึ่งถูกตะปูตำอยู่สามตัว» เฉียวเหมยลี่ไม่ได้ตั้งใจช่วยเสี่ยวหยาง แค่พูดไปตามความจริง
«ปกติแล้ว ยางรถยนต์คงไม่โดนตะปูตำพร้อมกันตั้งหลายตัว พวกคุณลองตรวจดูเส้นทางที่ขับผ่านมาไหม เผื่อจะมีตะปูตัวอื่นอีก»
ถ้าเป็นยุคปัจจุบัน เหตุการณ์แบบนี้มักจะมีอู่ซ่อมรถอยู่แถว ๆ นั้น เจ้าของอู่อาจแกล้งเอาตะปูไปโปรยไว้บนถนนลับ ๆ แล้วรอให้รถมาต่อคิวปะยาง
แน่นอนว่าไม่ใช่เจ้าของอู่ทุกคนจะทำเรื่องไร้คุณธรรมแบบนี้
ส่วนในยุคนี้ รถยนต์มีน้อยมาก โอกาสที่จะมีคนจงใจโปรยตะปูก็ไม่มากนัก แต่ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ อาจหล่นลงมาระหว่างการขนส่งก็ได้
เซียวเหิงเชื่อคำพูดของภรรยามาก เขาตบไหล่เหลยกั๋วเทาเบา ๆ แล้วกระซิบอะไรสองสามคำ ก่อนที่ทั้งคู่จะเดินย้อนกลับไปตามเส้นทางเดิม