เมื่อคิดจนเข้าใจแล้ว เธอก็ไม่มีอะไรให้ลังเลอีก จึงรอเซียวเหิงกลับมาเพื่อบอกการตัดสินใจของตัวเอง
เซียวเหิงกลับมาราวห้าวันให้หลัง พอเดินเข้าประตูมา เฉียวเหมยลี่ก็สังเกตเห็นรอยถลอกบนใบหน้าเขา หลังมือก็มีบาดแผลอยู่หลายแห่ง แต่ดูแล้วโชคดีที่ไม่ร้ายแรง
“ไปโดนอะไรมาเหรอ?”
เซียวเหิงตอบว่า “เรื่องตะปูที่ถูกโปรยไว้บนถนนครั้งก่อนนั่นแหละ ช่วงหลายวันมานี้พวกเราตามสืบเรื่องนี้มาตลอด ตอนนั้นก็พบว่ามีชาวบ้านสองคนถูกคนอื่นติดสินบนให้เอาตะปูไปโปรยไว้บนถนน พวกผู้บังคับบัญชารู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล จึงสั่งให้สอบสวนอย่างละเอียด ช่วงหลายวันนี้พวกเราตามสืบเรื่องนี้อยู่ พอตอนจับคนก็ได้รับบาดเจ็บมานิดหน่อย”
เรื่องที่เกิดขึ้นวันนั้น แม้จะดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กน้อยที่ไม่มีใครใส่ใจ หรืออาจเป็นเพียงอุบัติเหตุครั้งหนึ่ง
แต่เซียวเหิงรู้สึกมาตลอดว่าเรื่องนี้ไม่ง่ายอย่างที่เห็น
พอกลับไป เขาก็รายงานเรื่องนี้ต่อผู้บังคับกองพันหวังทันที
ช่วงถนนที่มีคนโปรยตะปูนั้นพิเศษเกินไป อีกไม่นานก็ถึงสะพาน ด้านล่างเป็นแม่น้ำที่เชี่ยวกราก ราวกับมีคนคำนวณมาอย่างละเอียด หากยางรถระเบิดจนรถเสียการควบคุมและเบี่ยงออกจากเส้นทางเดิม ก็มีโอกาสสูงมากที่รถจะพลิกตกลงไปในแม่น้ำ
ไม่ว่าจะเป็นรถอุปกรณ์ของกองทัพ รถขนส่ง หรือแม้แต่รถบรรทุกเสบียง ล้วนเป็นความเสียหายไม่น้อย
อย่างเหตุการณ์วันนั้น รถที่เกือบพลิกคว่ำคือรถบรรทุกเสบียง ซึ่งบรรทุกสมาชิกครอบครัวทหารอยู่เต็มคันถึง 12 คน ล้วนเป็นผู้หญิงทั้งนั้น
ถ้ารถพลิกตกลงไปในแม่น้ำ แถมอากาศก็หนาว ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็คือผู้หญิงทั้ง 12 คนอาจเสียชีวิตทั้งหมด