เซียวฮ่วนเองก็ไม่เข้าใจว่าน้องชายคนที่สองทำไมถึงเป็นแบบนี้ แต่เขาเป็นคนไม่ค่อยคิดอะไร ในเมื่อเป็นแค่หนังสือไม่กี่เล่ม ก็ไม่ได้สำคัญอะไรนัก เขาจึงคุยทักทายอีกสองสามคำก่อนวางสาย
หลิวซูฉินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้าไม่ค่อยดีนัก «หนังสือนั่นเฉียวเหมยลี่วาดจริง ๆ เหรอ? ฉันไม่เห็นจะเชื่อเลย»
เซียวฮ่วนตอบว่า «พูดยากนะ บ้านเฉียวเคยมีฐานะดีมาก่อน บางทีเมื่อก่อนอาจเคยเชิญอาจารย์สอนหนังสือมาสอนเป็นการส่วนตัวก็ได้ ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้»
เรื่องแบบนี้ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ แม้พื้นเพครอบครัวเฉียวจะไม่ดีนัก แต่พวกเขาก็มีความสามารถพอจะทำเช่นนั้นได้จริง ๆ
หลิวซูฉินพอจะยอมรับคำอธิบายนี้ได้ แต่ในใจก็ยังรู้สึกไม่สบายใจ «สามีภรรยาคู่นั้นก็เกินไปหน่อย แค่หนังสือไม่กี่เล่มเอง เป็นครอบครัวเดียวกันแท้ ๆ ส่งมาให้เราสักสองสามเล่มจะเป็นอะไรไป»
เซียวฮ่วนเองก็ไม่เข้าใจว่าระหว่างพวกเขามีเรื่องบาดหมางอะไรกันแน่ เขาปลอบภรรยาอยู่สองสามคำ ในเมื่อหนังสือไม่กี่เล่มไม่ได้สำคัญอะไร ก็บอกให้เธอเลิกคิดถึงมันอยู่เรื่อย ๆ
ทั้งสองคนไม่อยากเก็บมาใส่ใจจริง ๆ
แต่พอกลับถึงบ้าน ลูกสาววัยห้าขวบกลับโวยวายอยากอ่านหนังสือเล่มนี้ขึ้นมา บอกว่าเด็ก ๆ ในโรงเรียนอนุบาลมีหนังสือกันตั้งหลายคน มีแค่เธอที่ไม่มี
เซียวฮ่วนกับหลิวซูฉินมีเงินอยู่ในมือ ทั้งยังตามใจลูกสาวมากเป็นปกติ เด็กหญิงยืนกรานอยากได้ จะกล่อมอย่างไรก็ไม่ยอม
เซียวฮ่วนยังคงตามใจลูกสาว เขาปั่นจักรยานไปร้านหนังสือซินหัวเพื่อซื้อให้ แต่กลับไม่มีขายเลย เพราะพิมพ์ครั้งแรกมีจำนวนน้อย ร้านหนังสือแต่ละแห่งจึงได้รับหนังสือมาไม่มาก และขายหมดเกลี้ยงไปนานแล้ว ต้องรอเติมสินค้า