แต่ดูเหมือนเรื่องนี้จะยังยากเกินไปอยู่ดี
เซียวเหิงอ่อนโยนเกินไป ค่อยเป็นค่อยไป แล้วยังหยุดในจังหวะสำคัญเสียอีก ยิ่งเป็นแบบนี้กลับยิ่งทรมาน เฉียวเหมยลี่ไม่เคยรู้สึกอึดอัดทรมานขนาดนี้มาก่อน ถูกปล่อยค้างอยู่กลางทางจนเสียงครางแผ่วเบาหลุดจากลำคอเป็นระยะ
สองมือทำได้เพียงโอบคอเซียวเหิงอย่างไร้ทางเลือก
“คุณจะเร็วขึ้นหน่อยได้ไหม...”
เธอถูกยั่วจนทนไม่ไหว ปกติไม่ชอบพูดอะไรแบบนี้เลย แต่คราวนี้ก็ต้องยอมทิ้งศักดิ์ศรีจนหมดสิ้น ระหว่างนั้นเหมือนจะได้ยินเสียงหัวเราะเบา ๆ ของเซียวเหิง น้ำเสียงทุ้มต่ำมีเสน่ห์ ชวนให้ใจสั่นอย่างบอกไม่ถูก
จากนั้น...
พายุโหมกระหน่ำเข้าจู่โจม
ถึงตอนนี้เฉียวเหมยลี่เพิ่งรู้ว่าเซียวเหิงเก็บกดมาหลายปีขนาดไหน ที่น่ากลัวยิ่งกว่าคือ เมื่ออายุมากขึ้น พละกำลังของผู้ชายกลับไม่ได้ลดลงแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขายิ่งแข็งแรงกำยำกว่าเดิม
ไม่มีลีลา มีแต่แรงล้วน ๆ
ฝนข้างนอกตกนานเท่าไร เสียงในห้องก็ดังอยู่นานเท่านั้น
ต่อมาเฉียวเหมยลี่เหนื่อยจนไม่อยากขยับตัวอีกแล้ว แต่เซียวเหิงยังคงกระตือรือร้นไม่รู้จบ ในเวลานี้เองที่เธอได้สัมผัสด้วยตัวเองว่า การจากกันเพียงชั่วครู่ยังดีกว่าแต่งงานใหม่จริง ๆ หรือบางทีอาจไม่ใช่การจากกันชั่วครู่ เพราะทั้งคู่ห่างกันนานเกือบ 3 ปีเต็ม
เซียวเหิงไม่รู้จักอิ่มเอม เขากอดคนในอ้อมแขนแน่น ใช้นิ้วยาวเรียวแหวกเส้นผมเปียกชื้นที่ปรกหน้าผากเธอ แล้วประทับจูบร้อนผ่าวลงไปทีละจูบ
จูบไล่ต่ำลงมา จุมพิตริมฝีปากเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย...
ยามเช้า ฝนที่ตกหนักมาตลอดคืนหยุดลงแล้ว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายชื้นแฉะ
ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร มีคนไม่น้อยรู้ข่าวแล้วว่าทหารที่ไปแนวหน้ากลับมา รวมถึงข่าวเซียวเหิงกลับมาด้วยเช่นกัน แต่ทุกคนต่างรู้กาลเทศะ ไม่มีใครมารบกวนในเวลานี้ เพราะเซียวเหิงแยกจากครอบครัวไปเกือบ 3 ปี
แม้แต่ผู้บังคับบัญชาของหน่วยก็ยังไม่ได้จัดงานให้เขาทำ โดยตั้งใจเว้นเวลาให้เซียวเหิงได้พักและปรับตัว
เมื่อไม่มีใครมารบกวน ทั้งสองคนในห้องจึงหลับสนิท เฉียวเหมยลี่ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเซียวเหิง หลับอย่างสบายใจ