แทบไม่ต้องคิดอะไรเลย เซียวเหิงก็พยักหน้า “ได้ ผมรับปากคุณ”
หลังจากครั้งนี้ เขาจะไม่กลับไปแนวหน้าอีกแล้ว ต่อจากนี้ยังมีเวลาเหลือเฟือให้ได้อยู่เป็นเพื่อนเธอ
เฉียวเหมยลี่พอใจกับท่าทีและคำตอบนี้
ตอนนั้นเอง เจาเจาที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นว่า “งั้นผมจะทำอาหารให้แม่กับพ่อด้วย”
เซียวเหิงเริ่มจากก่อไฟเตาดินเผา ต้มน้ำร้อนหม้อใหญ่ จากนั้นก็เติมน้ำใส่อ่างอาบน้ำจนเต็ม ให้เฉียวเหมยลี่อาบน้ำอุ่นก่อน
ส่วนเรื่องในครัว เฉียวเหมยลี่ไม่เข้าไปยุ่ง ปล่อยให้ผู้ชายสองคนในบ้านจัดการกันเองอย่างวางใจ
พอเธออาบน้ำเสร็จออกมา บนโต๊ะยังมีน้ำแกงขิงชามใหญ่ตั้งอยู่ หวงอี้ฟางเพื่อนบ้านตั้งใจต้มมาส่งให้ บอกว่าครอบครัวพวกเธอโดนฝนกันหมด ให้รีบดื่มน้ำแกงขิงเสีย จะได้ขับไล่ความหนาว ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวจะพากันป่วย
แน่นอนว่าเธอวางน้ำแกงขิงไว้แล้วก็รีบกลับไปทันที
เฉียวเหมยลี่ถือชามน้ำแกงขิงเดินมาถึงหน้าครัว ก็เห็นเซียวเหิงยืนผัดอาหารอยู่หน้าเตา ส่วนเจาเจากำลังล้างผักอยู่ข้าง ๆ อย่างคล่องแคล่ว
ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นจากกระทะ ทั้งที่เป็นเพียงภาพธรรมดาแสนอบอุ่น แต่เฉียวเหมยลี่กลับรู้สึกว่า แค่มีภาพแบบนี้ก็เป็นความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว
ฝีมือทำอาหารของเซียวเหิงไม่ได้ดีเป็นพิเศษอยู่แล้ว แถมไม่ได้จับตะหลิวมาสามปี มื้อเย็นนี้ทำออกมาได้ก็นับว่าไม่ง่ายแล้ว ส่วนรสชาติ…
เขากินเองยังรู้สึกว่าไม่อร่อยนัก แต่เขาไม่เลือกกิน ขอแค่ให้อิ่มท้องก็พอ
เพียงแต่เมื่อมองภรรยากับลูกชาย เขาก็รู้สึกละอายใจอยู่ไม่น้อย นอกจากงานข้างนอกแล้ว เขายังช่วยแบ่งเบาภาระในบ้านน้อยเกินไป