เซียวเหิงพักผ่อนอยู่ที่บ้านนานถึงครึ่งเดือนเต็ม
หลังจากผ่านไปครึ่งเดือน คำสั่งแต่งตั้งตำแหน่งใหม่ของเขาก็ลงมา เขายังคงประจำอยู่หน่วยเดิม แต่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งข้ามขั้น เมื่อพิจารณาจากโครงสร้างของหน่วยงานทางนี้ซึ่งไม่มีตำแหน่งผู้บัญชาการกองพลน้อย เขาจึงได้รับแต่งตั้งเป็นรองผู้บัญชาการกองพลโดยตรง
ข่าวนี้ราวกับกระสุนปืนใหญ่ตกลงกลางผิวน้ำ ก่อให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ซัดกระจายไปทั่ว
เดิมทีทุกคนคาดเดากันว่าอย่างมากเขาก็คงได้เป็นผู้บังคับการกรม ไม่มีใครคิดเลยว่าเขาจะได้เป็นรองผู้บัญชาการกองพลโดยตรง
ตำแหน่งที่เขาขึ้นแทนก็คือตำแหน่งของเมิ่งเสียงตง ส่วนเมิ่งเสียงตงถูกย้ายไปประจำเขตทหารอื่น ตำแหน่งยังคงเดิม ถือเป็นการโยกย้ายในระดับเดียวกัน
แม้ตำแหน่งของทั้งสองจะเท่ากัน แต่ช่วงวัยกลับต่างกันมาก
คนที่มองการณ์ไกลยิ่งกว่านั้นถึงกับคาดการณ์ได้อย่างเต็มที่ว่า คนที่ได้ขึ้นมานั่งตำแหน่งนี้ตั้งแต่อายุเท่านี้ อนาคตย่อมรุ่งโรจน์จนพูดได้ว่าไร้ขีดจำกัด
ชั่วขณะหนึ่ง ครอบครัวของพวกเขากลายเป็นคนโปรดของเขตบ้านพักครอบครัวทหาร เฉียวเหมยลี่เข้าออกทุกวัน มีคนมากมายทักทายเธอ ตอนแรกเธอยังรับมือด้วยการยิ้มตอบบ้าง
แต่หลัง ๆ มุมปากแทบกระตุกเพราะยิ้มมากเกินไป
แม้แต่เจาเจากลับมาก็ยังเล่าว่า มีเพื่อนหลายคนที่โรงเรียนอนุบาลเอาขนมมาให้เขากิน ทั้งบิสกิต ลูกอม และอะไรต่อมิอะไร แต่เขาไม่ได้รับไว้เลย
โชคดีที่ผ่านไปอีกครึ่งเดือน ความกระตือรือร้นของทุกคนก็ค่อย ๆ ลดลง ในที่สุดชีวิตก็กลับมาสงบเหมือนเดิม
ในช่วงหนึ่งเดือนนี้ เซียวเหิงค่อย ๆ ได้รู้ว่า ตลอดสามปีที่เขาไม่อยู่ เฉียวเหมยลี่ทำอะไรไว้ที่บ้านบ้าง โรงงานอาหารหงไท่หยางได้รับความนิยมในตลาดอย่างมากจากผลิตภัณฑ์ใหม่หลายชนิดที่พัฒนาขึ้น กำไรต่อปีก็เพิ่มขึ้นต่อเนื่อง จนกลายเป็นกิจการสำคัญของเมือง
โรงงานยังร่วมมือกับทางกองทัพอย่างเป็นมิตร มอบตำแหน่งงานให้ครอบครัวทหารไม่น้อย แม้จะพูดไม่ได้ว่าทั้งหมดเป็นผลงานของเฉียวเหมยลี่ แต่ความพยายามของเธอก็มีส่วนอยู่จริง
ถึงอย่างนั้น เฉียวเหมยลี่ก็ยังคงวางตัวเงียบ ๆ เช่นเดิม
แน่นอนว่าเรื่องของถังเพ่ย เฉียวเหมยลี่ไม่มีทางปิดบังเซียวเหิง