รูม่านตาของเซียวเหิงหดเล็กลง ร่างกายเกร็งเขม็งแต่กลับไม่พูดอะไร
ในสายตาของเฉียวเหมยลี่ ผู้ชายคนนี้เงียบขรึมกว่าเมื่อสามปีก่อน แถมยังดูน่ากลัวขึ้นด้วย
เขาสูงอยู่แล้ว การฝึกฝนตลอดหลายปีทำให้มีกล้ามเนื้อแข็งแกร่งเต็มร่างกาย มองปราดเดียวก็รู้ว่าร่างใต้เครื่องแบบทหารกำยำมีพละกำลัง โดยเฉพาะแววตาของทหารที่ทั้งคมกริบและเปี่ยมชีวิตชีวา ยามจับจ้องใครก็ทำให้คนนั้นขาสั่นโดยไม่รู้ตัว ส่วนเซียวเหิงยิ่งเป็นยอดฝีมือในหมู่คนเหล่านั้น เมื่อรวมกับส่วนสูงโดดเด่นแล้ว ทั้งตัวก็แผ่กลิ่นอายดุดันเกินคนทั่วไป ราวกับสัตว์ร้ายที่ซุ่มซ่อนอยู่
ทักทายไปแล้วไม่ได้รับคำตอบ เฉียวเหมยลี่จึงเริ่มหวาดหวั่น
เธอพยายามนึกถึงรายละเอียดตอนเจ้าของร่างเดิมอยู่กับเซียวเหิงอย่างหนัก แต่กลับพบว่าส่วนใหญ่เป็นเจ้าของร่างเดิมที่คอยหาเรื่องทะเลาะกับเขาฝ่ายเดียว ไม่ก็โวยว่าสภาพความเป็นอยู่ที่นี่แย่ ไม่ก็ว่าเซียวเหิงเอาแต่ฝึกทุกวันจนไม่มีเวลามาอยู่เป็นเพื่อนเธอ
ช่วงเวลาที่ทั้งสองได้อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุขจริง ๆ มีเพียงไม่กี่คืนแรกหลังเจ้าของร่างเดิมตามกองทัพมา
ตอนนั้นความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังไม่สนิทกันนัก กลับอยู่ด้วยกันได้ราบรื่นกว่าเสียอีก
เฉียวเหมยลี่เพิ่งรู้ตัวว่ากำลังใจลอย พอแสร้งทำเป็นยืดตัวตรง ก็สบเข้ากับสายตาคมกริบของเซียวเหิงพอดี เธอจึงรีบส่งยิ้มให้เขาอีกครั้ง
เซียวเหิงชะงักงัน
เขาจำไม่ได้แล้วว่าเฉียวเหมยลี่ไม่ได้ยิ้มให้เขามานานแค่ไหน ถึงขั้นเคยสงสัยอยู่ช่วงหนึ่งว่าเธอเคยยิ้มให้เขาบ้างหรือเปล่า
ความเจ็บแปลบแล่นขึ้นกลางอก เซียวเหิงเบือนหน้าหนีแล้วพูดกับจางเหมี่ยวว่า “วันนี้ขอบคุณนะที่พาเจาเจากลับมา เธอกลับไปก่อนเถอะ”