เสี่ยวหยางเป็นทหารใหม่ เพิ่งเข้ากองทัพได้แค่ 2 ปี อายุยังน้อย ใบหน้ากลมป้อม คำพูดคำจายังเจือความไร้เดียงสาอยู่หลายส่วน
เหลยกั๋วเทามองเด็กหนุ่มแวบหนึ่ง ในใจคิดว่า ‘เธอจะไปรู้อะไร’ แต่เขาทำงานด้านการเมืองและการปลูกฝังแนวคิด จึงพูดคำหยาบแบบนั้นออกมาไม่ได้
“ฉันถามหน่อย เธอคิดว่าภรรยาของรองผู้บังคับการเซียวหน้าตาเป็นยังไง?”
เสี่ยวหยางพูดโกหกไม่เป็น “สวยมากครับ”
เหลยกั๋วเทาหัวเราะพรืด “เธอนี่นะ...”
แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ
ตั้งแต่โบราณมา สตรีงามมักนำภัยมาให้ จะเป็นโชคดีหรือเคราะห์ร้ายก็ยากจะบอกได้จริง ๆ
ส่งคนกลับไปแล้ว เฉียวเหมยลี่ก็เริ่มสำรวจบ้านหลังเล็กหลังนี้ ตลอด 3 ปีกว่าที่ผ่านมา เซียวเหิงคงไม่ได้ย้ายบ้าน ยังคงพักอยู่ที่เดิม
บ้านมีพื้นที่ไม่ใหญ่นัก ห้องนั่งเล่นกับห้องกินข้าวอยู่รวมกัน มีห้องครัว และห้องนอนอีก 3 ห้อง ห้องใหญ่ 1 ห้อง ห้องเล็ก 2 ห้อง
เจ้าของร่างเดิมเป็นคนเอาแต่ใจ ตอนมาที่นี่ครั้งแรกก็ไม่ถูกใจสภาพความเป็นอยู่ที่นี่ รังเกียจว่าเฟอร์นิเจอร์เก่าเกินไป ทั้งยังไม่มีที่อาบน้ำ เซียวเหิงจึงดัดแปลงห้องนอนฝั่งเหนือห้องหนึ่งให้เป็นห้องอาบน้ำ
แน่นอนว่าไม่มีอ่างอาบน้ำ แต่เขาก็ยังจ้างช่างไม้ทำถังไม้ใบใหญ่ไว้ให้อาบน้ำแช่ตัวได้สะดวก
เฟอร์นิเจอร์ทุกชิ้นในบ้าน รวมถึงเตียง ล้วนเป็นของใหม่ที่ทำขึ้นตอนเจ้าของร่างเดิมย้ายมาอยู่กับกองทัพในครั้งนั้น ใช้เงินของเซียวเหิงไปไม่น้อย
หลายปีผ่านไป บ้านได้รับการดูแลรักษาเป็นอย่างดี เฟอร์นิเจอร์เหล่านี้ก็ยังดูใหม่อยู่
เพียงแต่ในบ้านไม่มีผู้หญิงมานาน บรรยากาศจึงดูโล่งว่างไร้ชีวิตชีวา