ช่วงเวลาต่อจากนั้น เฉียวเหมยลี่ดูเหมือนจะค้นพบความสนุกครั้งใหญ่ แม้แต่มองเจาเจากินข้าวก็ยังรู้สึกเพลิน
เด็กตัวกะเปี๊ยก สูงไม่ถึงโต๊ะด้วยซ้ำ แต่กลับตั้งอกตั้งใจถือช้อนไม้ค่อย ๆ ตักข้าวเข้าปากทีละคำ กินอย่างจริงจังเป็นพิเศษ โดยเฉพาะตอนกินไข่ผัดมะเขือเทศ ดวงตายังเป็นประกายขึ้นมา
ดูท่าเด็ก ๆ คงไม่มีใครต้านทานไข่ผัดมะเขือเทศได้
“ถ้าเจาเจาชอบ ไว้คราวหน้าแม่ทำให้กินอีกนะ”
“อื้อ” เจาเจาพยักหน้าอย่างจริงจัง ก่อนจะกินต่อ ไม่นานข้าวในชามใบเล็กก็พร่องไปเกินครึ่ง
ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าเร่งรีบก็ดังมาจากด้านนอก
เซียวเหิงแทบจะวิ่งกลับเข้าบ้านตัวเอง พอเห็นสองแม่ลูกนั่งกินข้าวอยู่หน้าโต๊ะ สีหน้าตึงเครียดของเขาก็ผ่อนคลายลงอย่างเห็นได้ชัด
เมื่อครู่เขารู้สึกอึดอัดแน่นหน้าอกมาก จึงออกไปสูดอากาศข้างนอก
หลายปีมานี้เขาทำแบบนี้จนกลายเป็นนิสัย แต่เดินไปได้ครึ่งทางก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
คราวก่อนเป็นเพราะความสะเพร่าของเขา ที่ปล่อยเจาเจาไว้กับเฉียวเหมยลี่ตามลำพัง จนเจาเจาต้องบาดเจ็บสาหัสขนาดนั้น
ภาพเด็กตัวน้อยนอนจมกองเลือดยังคงติดตาเขา ไม่อาจลืมได้
หลังเกิดเรื่อง เฉียวเหมยลี่ไม่เพียงไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย กระทั่งคำขอโทษสักคำก็ไม่มี
เรื่องนั้นยังทำให้เขากับเฉียวเหมยลี่ทะเลาะกันรุนแรงที่สุดนับตั้งแต่แต่งงาน เฉียวเหมยลี่โกรธจนกลับบ้านพ่อแม่ ส่วนเขาก็ไม่ได้รั้งเธอไว้
เฉียวเหมยลี่เป็นคนช่างสังเกต พอเห็นเซียวเหิงเข้ามาแล้วเอาแต่จ้องเจาเจา ก็เดาได้ทันทีว่าเขากำลังกังวลเรื่องอะไร
แต่เรื่องที่ผ่านไปแล้วก็เปลี่ยนแปลงไม่ได้
เธอเองก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกันนี่นา!
ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เฉียวเหมยลี่พูดอย่างเปิดเผยว่า “กลับมาแล้วเหรอ ฉันเก็บข้าวไว้ให้บนเตา เดี๋ยวไปเอามาให้”