เจาเจาเองก็ถูกเสียงดังปลุกให้ตื่น เฉียวเหมยลี่เพิ่งเปิดประตูห้องออกมา ก็เห็นเจาเจาเปิดประตูออกมาพอดี
แม่ลูกสบตากัน ใบหน้าเล็ก ๆ ของเจาเจาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “แม่คะ พ่อมีข่าวแล้วหรือยังคะ?”
เฉียวเหมยลี่ไหนเลยจะรู้ว่า หลังจากผ่านการขัดเกลามาตลอด 2 ปี ท่วงท่าและบุคลิกของเธอในตอนนี้แตกต่างจากเมื่อก่อนมาก ทั้งสุขุมและหนักแน่น รับมือกับสถานการณ์ต่าง ๆ ได้ดี
แต่ถ้าเป็นเรื่องของเซียวเหิง เธอก็ยังคงใจหาย ทำอะไรไม่ถูก และประหม่าอยู่ดี
“ตอนนี้ยังไม่รู้เลย แม่จะไปเปิดประตูก่อน ลูกจะไปด้วยกันหรือกลับไปนอน?”
เจาเจาส่ายหน้า บอกว่านอนไม่หลับ
ในเมื่อเป็นอย่างนั้น แม่ลูกจึงเดินไปที่ประตูด้วยกัน ช่วงต้นฤดูหนาว อากาศข้างนอกหนาวเหน็บ ในลานบ้านเหลือผักอยู่เพียงนิดหน่อย พอเปิดประตู ลมหนาวก็พัดปะทะเข้ามาทันที
เฉียวเหมยลี่กระชับเสื้อบุนวมให้แน่นขึ้น ฝ่าลมหนาวไปเปิดประตูรั้ว
อาศัยแสงไฟใต้ชายคา เธอมองเห็นทหารยามคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก
“ขอโทษนะครับพี่สะใภ้ มารบกวนเอาป่านนี้ ทางนครหลวงโทรมาจากตระกูลเซียวครับ พ่อของเซียวเหิงบอกว่าสถานการณ์เร่งด่วนมาก กำชับให้ผมมาแจ้งพี่ให้ได้”
พ่อของเซียวเหิง?
ในความทรงจำของเฉียวเหมยลี่ ชายคนนี้งานยุ่งมาก เธอกับพ่อตาคนนี้แทบไม่เคยติดต่อกันเลย อีกฝ่ายทำงานในระบบตำรวจมาโดยตลอด เป็นรองหัวหน้าสำนักแห่งหนึ่ง
ดึกดื่นป่านนี้ พ่อของเซียวเหิงมีธุระอะไรกับเธอ?
เฉียวเหมยลี่เดาว่าคงไม่ใช่เรื่องของเซียวเหิง หากเป็นข่าวจากแนวหน้า คนที่จะรู้ข่าวก่อนใครย่อมเป็นคุณปู่เซียว ถ้าอย่างนั้นคนที่โทรหาเธอก็ควรเป็นคุณปู่หรือคุณย่าเซียว