สนามฝึก
เหล่าทหารกำลังฝึกซ้อมประจำวัน
จางเจี้ยนซู่ในฐานะผู้บังคับกองพันเดินทางมาพร้อมกับผู้การสวี เพื่อหารือเรื่องงานกับผู้บังคับกองร้อยใต้บังคับบัญชา
“อีกเดือนกว่า ๆ ก็จะถึงวันกองทัพแล้ว เพื่อขานรับกิจกรรมฉลองเทศกาล ค่ายเราจะจัดการแข่งขันภายใน แบ่งเป็นประเภททีมกับประเภทบุคคล นายไปจัดการให้เรียบร้อย กองพันที่ 2 ของเราห้ามแพ้อีกสองกองพันเด็ดขาด”
ผู้บังคับกองร้อยทั้งสามรีบรับคำ ก่อนหารือเรื่องการจัดการงาน
จางเจี้ยนซู่ยืนต่ออีกครู่หนึ่ง พอเห็นว่าแดดแรงเกินไปก็คิดจะกลับสำนักงานก่อน
“ฉันกลับสำนักงานก่อนนะ นายจะไปด้วยไหม?”
ผู้การสวีตอบว่า “ฉันจะไปฝึกหมัดมวยสักหน่อย”
“ได้ งั้นนายฝึกไป แล้วเจอกัน”
จางเจี้ยนซู่ดึงชุดทหารที่สวมอยู่ให้เข้าที่ ก่อนก้าวฉับ ๆ เดินกลับไป
จังหวะนั้นเอง มีคนเดินสวนมา แม้แสงแดดจะแสบตา แต่จางเจี้ยนซู่ก็จำได้ทันทีว่าอีกฝ่ายคือเซียวเหิง
ถึงอย่างไร รูปร่างสูงใหญ่กำยำขนาดนั้น ต่อให้เป็นค่ายทหารที่เต็มไปด้วยผู้ชาย เขาก็ยังโดดเด่นเหนือใคร
พอนึกถึงเรื่องเมื่อเช้า จางเจี้ยนซู่ก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง แต่เขาหาข้อแก้ตัวให้ตัวเองไว้แล้ว สถานการณ์ตอนนั้น เฉียวเหมยลี่กดท้องลูกสาวของเธออย่างแรง มองเผิน ๆ ก็เหมือนกำลังทำร้ายเด็กจริง ๆ
เขาเป็นห่วงลูกสาว พอร้อนใจจนเผลอทำอะไรพลาดไปก็พอเข้าใจได้ หลังจากรู้ความจริงแล้ว จางเหมียว น้องสาวของเขาก็ขอโทษเฉียวเหมยลี่ไปแล้วด้วย
ที่สำคัญ ตำแหน่งของเขาสูงกว่าเซียวเหิงอยู่แล้ว
“ผู้ช่วยผู้บังคับกองพันเซียว”
จางเจี้ยนซู่เตรียมใจมาอย่างดี จึงทักทายเซียวเหิงก่อนอย่างไม่รีบร้อน
แต่เซียวเหิงไม่ได้ตอบ เขาไม่หัวเราะเยาะ ไม่ขมวดคิ้ว แม้แต่แววตาก็ไม่ไหวติง เพียงมองอีกฝ่ายอย่างสงบนิ่ง ทว่าความกดดันที่มองไม่เห็นกลับแผ่เข้ามาจนต้นคอเย็นวาบ
จางเจี้ยนซู่ไม่เคยคิดมาก่อนว่าผู้ชายที่อายุน้อยกว่าเขาถึง 12 ปีคนนี้จะมีด้านที่น่าเกรงขามเช่นนี้ เขาข่มความกระวนกระวายในใจไว้