เฉียวเหมยลี่เองก็ไม่ได้รู้สึกว่าขาดทุน
ถึงตอนนี้เงิน 40 หยวนจะดูแพง แต่ของนี่เป็นเห็ดป่าธรรมชาติแท้ ๆ หากเป็นยุคหลัง ต่อให้มีเงินก็ยังหาซื้อไม่ได้
อีกอย่าง ตากแห้งแล้วเอาไปบำรุงร่างกายให้เซียวเหิงก็ได้
แม้เขาจะยังหนุ่ม ร่างกายก็ดูแข็งแรงดี แต่บำรุงไว้บ้างก็ไม่เสียหาย
ไม่ว่าอย่างไร ทั้งสองต่างก็พอใจกับ “การซื้อขาย” ครั้งนี้ นอกจากนี้ยังตกลงกันว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ถือเป็นความลับเล็ก ๆ ระหว่างพวกเขาสองคน
ต่อไปถ้าหวงอี้ฟางเจอของดีอะไรบนเขาหลัง ก็จะนึกถึงเฉียวเหมยลี่เป็นคนแรกและนำมาแลกกับเธอ
ไม่ต้องบอกก็รู้ว่า หลังจากนั้นหวงอี้ฟางก็วิ่งขึ้นเขาหลังบ่อยกว่าเดิม เวลาเดินยังต้องจ้องพื้น ไม่ยอมพลาดแม้แต่คืบเดียว หวังว่าจะเจอเห็ดหลินจืออีกสักสองสามดอก
ผลที่ได้ย่อมทำให้เธอผิดหวัง เห็ดหลินจือไม่ใช่ผักกาดขาว จะได้เก็บเจอได้ตามใจชอบ
ผ่านไปอีกหลายวัน หน่วยของเซียวเหิงยุ่งมาก เขาจึงยังไม่กลับมา ส่วนหวัดของเจาเจาก็หายดีแล้ว แต่เฉียวเหมยลี่กลับยังไม่หาย ก่อนหน้านี้เพราะเจาเจาเป็นหวัด เธอกลัวว่าเขาจะแพร่เชื้อให้เด็กคนอื่น จึงไม่ยอมให้ไปสถานรับเลี้ยงเด็ก
เจาเจามีแม่อยู่เป็นเพื่อน แถมยังมีสมุดภาพเล่มใหม่ ทุกวันเขาอยู่บ้านอ่านหนังสือ ฝึกอ่านเขียน แล้วยังใช้พู่กันวาดรูปด้วย
เล่นคนเดียวก็สนุกไม่น้อย
แต่เมื่อเวลาผ่านไป เฉียวเหมยลี่ก็เริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง เด็กวัยเดียวกับเจาเจาหลายคนซุกซนมาก ชอบวิ่งเล่นข้างนอก คลุกดินคลุกทราย
เสื้อผ้ากางเกงเปื้อนมอมแมมทุกวัน ทั้งก้นทั้งหัวเข่าก็มีรอยขาดอยู่เสมอ
แต่เจาเจาไม่เป็นแบบนั้น เขาเงียบเรียบร้อยมาก