เซียวเหิงกำลังอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ ระหว่างนั้นเฉียวเหมยลี่กลับเข้าห้องไปก่อน พอนึกอะไรขึ้นมาได้ เธอก็เดินมาที่โต๊ะเขียนหนังสือ
เธอมีรูปถ่ายของตัวเองแล้ว แต่เซียวเหิงยังไม่มี
เธอหยิบพู่กันขึ้นมา ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง คิดว่าจะวาดรูปให้เขาเองดีไหม แต่ที่จริงเธอวาดภาพคนไม่เก่งนัก
อย่างที่อาจารย์เคยพูด เธอเป็นคนใจร้อนอยู่บ้าง ทำใจให้นิ่งไม่ได้ ภาพสีน้ำมันคนภาพหนึ่งอาจต้องใช้เวลาหลายสิบวันหรือหลายเดือน เธอคงอดทนทำใจให้สงบขนาดนั้นไม่ไหว อีกอย่างเธอก็เป็นแค่คนครึ่ง ๆ กลาง ๆ ดูเหมือนสนใจไปเสียทุกอย่าง แต่ก็เห่ออยู่แค่สามวัน ไม่มีอะไรที่ศึกษาลึกซึ้งจริงจัง
คงเพราะชาติก่อนเธอไม่ขัดสนเรื่องเงิน และไม่มีงานอดิเรกอะไรที่หลงใหลเป็นพิเศษ จึงมีท่าทีไม่ใส่ใจกับทุกเรื่อง
แน่นอนว่าอาจารย์ก็เคยบอกว่าฝีมือวาดภาพกับพรสวรรค์ของเธอไม่ได้มีปัญหา
เธอหยิบดินสอขึ้นมา นึกถึงหน้าตาของเซียวเหิง แล้วลองร่างคร่าว ๆ ลงบนกระดาษสองสามเส้น
ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากด้านหลัง เห็นได้ชัดว่าเซียวเหิงอาบน้ำเสร็จแล้ว
เฉียวเหมยลี่หันกลับไปมองโดยไม่รู้ตัว เขาอาบน้ำเสร็จแล้ว สวมเสื้อกล้ามตัวหนึ่ง ถึงจะดูไม่ต่างจากเสื้อกล้ามผู้สูงอายุเท่าไร แต่ในยุคนี้ใคร ๆ ก็สวมแบบนี้ไว้ข้างในเสื้อเชิ้ต อีกอย่างหุ่นของเซียวเหิงก็ดี ต่อให้เอากระสอบมาคลุมก็ยังดูหล่ออยู่ดี
ผมของเขายังเปียกอยู่เล็กน้อย แต่ผมสั้นขนาดนั้น เดี๋ยวก็แห้งแล้ว ใบหน้าคมชัดได้รูปดูองอาจหล่อเหลา ผิวสีน้ำผึ้งดูสุขภาพดี ทั้งตัวให้ความรู้สึกแข็งแกร่งและคล่องแคล่ว