เมื่อผ่อนคลายจิตใจลง เฉียวเหมยลี่ก็หลับไปอย่างรวดเร็ว
เซียวเหิงกลับเอาแต่คิดโน่นคิดนี่ ทั้งที่คนข้างกายหลับสนิท แต่เขาก็แตะต้องเธอไม่ได้ สุดท้ายจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเย็นอีกครั้งกลางดึก
วันรุ่งขึ้น เฉียวเหมยลี่ตื่นแต่เช้า แม้จะหลับได้เร็ว แต่เพราะประจำเดือนมา จึงยังรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวอยู่บ้าง
สิ่งที่ทำให้เธอแปลกใจคือ พอลุกขึ้นมาก็เห็นว่าเซียวเหิงตื่นแต่เช้าเช่นกัน แถมยังทำอาหารเช้าไว้เรียบร้อยแล้ว
เขาต้มโจ๊กถั่วเขียวไว้ ทั้งยังต้มไข่มา 3 ฟอง
เขาคำนึงถึงความเคยชินของเธอ โจ๊กจึงหอมละมุนและนุ่มกำลังดี เฉียวเหมยลี่เป็นคนกินง่ายอยู่แล้ว มีอะไรก็กินอย่างนั้น ไม่เรื่องมาก เพียงแต่ชงน้ำตาลทรายแดงให้ตัวเองเพิ่มอีกชาม
“ฉันก็ว่าเหมือนได้ยินเสียงรองผู้บังคับกองพันเซียว ที่แท้ก็กลับมาแล้วนี่เอง?” เหลยกั๋วเทายังไม่ได้กินอาหารเช้า พอได้ยินเสียงเพื่อนสนิทก็เดินมาหา
“อืม มาถึงเมื่อคืน” เซียวเหิงตอบ
เหลยกั๋วเทาถามต่อว่าการแข่งขันเป็นอย่างไรบ้าง
เซียวเหิงตอบอย่างถ่อมตัวว่า “ก็ไม่เลว”
เหลยกั๋วเทารู้จักนิสัยเขาดี เซียวเหิงเป็นคนถ่อมตัวมากอยู่แล้ว ถ้าบอกว่าไม่เลว แปลว่าคงได้ผลดีแน่
ระหว่างคุยกัน หวงอี้ฟางตะโกนเรียกเหลยกั๋วเทาจากอีกฟากของกำแพงให้กลับไปกินข้าวเช้า
“พี่สะใภ้ พอดีฉันได้ยินเสียงพี่ แวะมาหน่อยสิ...”
“มาแล้วจ้ะ”
หวงอี้ฟางรับคำแล้วเดินมา พอเห็นเซียวเหิงอยู่บ้านก็ทักทายเขา ก่อนจะแสดงความยินดีกับเฉียวเหมยลี่ด้วย
รองผู้บังคับกองพันเซียวจากไปหลายวัน ตอนนี้กลับมาแล้ว เฉียวเหมยลี่ก็จะได้สบายใจเสียที
พูดถึงแล้ว ในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมีผู้หญิงอยู่ตั้งมากมาย แม้บางครั้งจะมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้าง แต่ถ้าสามีไม่กลับบ้านเป็นเวลานาน พวกเธอก็อดกังวลไม่ได้ แถมยังกลัวด้วย