ทั้งคู่ไม่ได้เจอกันมาราวเจ็ดแปดวัน พอได้กอดกันแบบนี้ ต่างก็อดตื่นเต้นไม่ได้ จึงกอดกันอยู่หน้าประตูเนิ่นนาน
ดีที่เวลานี้ฟ้ามืดแล้ว ข้างนอกก็ไม่มีใครเดินไปมา ไม่อย่างนั้นถ้ามีคนเห็นทั้งคู่กอดกันอยู่หน้าบ้าน คงจะน่าอายแย่
“ไปกันเถอะ เข้าบ้านก่อนแล้วค่อยคุยกัน”
เซียวเหิงเดินทางมาอย่างเหน็ดเหนื่อย แม้อากาศจะไม่ร้อนเท่าหน้าร้อน แต่เดินทางไกลจนเหงื่อออก กลิ่นกายตอนนี้จึงไม่ค่อยน่าพิสมัยนัก
ภรรยาของเขารักความสะอาด แต่ถึงอย่างนั้นทั้งคู่ก็ไม่ได้เจอกันมานาน เซียวเหิงจึงอดใจไม่ไหว พอเฉียวเหมยลี่หันหลัง เขาก็โอบเอวเธอไว้
เขาแรงเยอะมาก จังหวะนั้นถึงกับยกเธอลอยขึ้นมาแนบกาย แล้วก้มลงหอมแก้มเฉียวเหมยลี่ฟอดหนึ่ง
เท้าทั้งสองข้างลอยจากพื้น เฉียวเหมยลี่ตกใจจนเผลอโอบคอเซียวเหิงไว้แน่น แล้วแก้มก็ถูกหอมเข้าให้
จุ๊บ!
เธอชะงักไป ยังไม่ทันได้ตั้งตัว เซียวเหิงก็ปล่อยเธอลงแล้ว
เฉียวเหมยลี่ลูบแก้มตัวเอง
“เจาเจาล่ะ?” หลังจากหยอกล้อกับภรรยาแล้ว เซียวเหิงก็ยังไม่ลืมลูกชาย
พอพูดถึงเจาเจา แววตาของเฉียวเหมยลี่ก็อ่อนโยนลงเช่นกัน “เพิ่งหลับไปน่ะ คุณออกไปหลายวัน เขาเอาแต่พูดถึงคุณ จะไปดูเขาหน่อยไหม?”
“อืม ผมไปดูหน่อย”
เซียวเหิงรู้สึกผิดกับเจาเจาอยู่เสมอ เขาจึงเดินไปอย่างเบามือเบาเท้า ค่อย ๆ ผลักประตูห้องของลูกชายเข้าไป ในห้องเปิดไฟดวงเล็กทิ้งไว้ แสงสลัวช่วยให้ห้องไม่มืดเกินไป เจาเจานอนตะแคง มือยังกำปืนไม้ที่เขาทำให้แน่น
แก้มกลมป่อง หลับสนิทอย่างมีความสุข
ตลอดสองเดือนกว่าที่ผ่านมา เจาเจาได้รับการดูแลอย่างดี น้ำหนักเพิ่มขึ้นจนเห็นได้ชัด ทั้งยังร่าเริงขึ้นมาก
มีภรรยา มีลูกชาย หัวใจเซียวเหิงจึงเต็มอิ่ม เขาเดินเข้าไปแตะแก้มลูกเบา ๆ แล้วนั่งมองอยู่ข้างเตียงพักใหญ่ ก่อนจะเปิดประตูออกมา
ในห้องรับแขก เฉียวเหมยลี่นั่งอยู่บนโซฟา หลังย้ายมาอยู่ที่นี่ ชีวิตประจำวันของเธอก็เป็นเวลาเป็นระบบ ตอนนี้เริ่มง่วงแล้ว จึงหาวออกมาหนึ่งครั้ง