หลังพูดเรื่องนี้จบ เฉียวเหมยลี่ก็หยิบแบบร่างที่วาดไว้ส่งให้เซียวเหิงดู
“คุณลองดูสิว่าจะหาคนช่วยทำของชิ้นนี้ได้ไหม”
เซียวเหิงรับไปมองแวบหนึ่ง ของชิ้นนี้ดูคล้ายโครงเหล็ก ตรงกลางเป็นรางยาวคล้ายกรอบ และมีตะแกรงเป็นแถบยาวที่ถอดออกได้
เขาเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย “นี่คืออะไรเหรอ?”
เฉียวเหมยลี่ตอบว่า “เตาย่างบาร์บีคิว อากาศเริ่มหนาวขึ้นเรื่อย ๆ บ้านเราก็มีลานอยู่ไม่ใช่เหรอ วันไหนอากาศดีเราก็มาย่างเนื้อกิน รับแดด รับลม คุณว่าไม่สบายสุด ๆ เหรอ?”
ฟังเธอเล่าแล้ว เซียวเหิงราวกับเห็นภาพอยู่ในหัว บอกได้เลยว่าเป็นช่วงเวลาแสนสุขจริง ๆ
“ได้ เดี๋ยวผมลองไปถามคนดูว่าจะทำได้ไหม”
ถ้าให้นึกเอาเองอาจทำยาก แต่ถ้ามีแบบร่าง ร้านตีเหล็กหรือโรงงานเหล็กก็น่าจะช่วยทำให้ได้
ถ้าไม่ได้จริง ๆ เซียวเหิงคิดว่าแค่ซื้อวัสดุมา เขาก็เชื่อมเองได้ ของแบบนี้ดูไม่ได้ทำยากอะไร
ต้องบอกว่าผู้ชายในยุคนี้ลงมือทำของเก่งจริง ๆ เซียวเหิงไปหาวัสดุเหลือใช้จากฝ่ายส่งกำลังบำรุง แล้วยืมเครื่องมือมา ก่อนจะเชื่อมเตาขึ้นมาด้วยตัวเองจนได้ ถึงหน้าตาจะไม่ค่อยสวยนัก แต่ใช้งานได้ก็พอแล้ว
เพื่อให้ได้กินบาร์บีคิว หวงอี้ฟางก็ช่วยออกแรงไม่น้อย พอได้ยินว่าเฉียวเหมยลี่ต้องการถ่าน หวงอี้ฟางก็คิดว่าเรื่องแค่นี้จะยากอะไร ผ่านไปสองวันก็หอบถ่านที่เผาเองมาให้หนึ่งกระสอบ แม้หวงอี้ฟางจะมีความรู้ไม่มากนัก แต่ด้านอื่น ๆ เธอเก่งเอาเรื่องจริง ๆ
แม้เฉียวเหมยลี่จะเป็นคนยุคปัจจุบัน แต่พูดตามตรง เธอก็ชื่นชมผู้หญิงรุ่นหวงอี้ฟางมาก ทั้งซื่อสัตย์ เรียบง่าย ขยันขันแข็ง แถมไม่ชอบบ่นด้วย