หวงอี้ฟางเองก็โมโหแทบตาย ปกติเห็นพั่งชุนจวี๋เป็นคนรู้กาลเทศะ ไม่คิดเลยว่าแท้จริงจะเป็นคนแบบนี้ เฮ้อ ไม่ได้โมโหขนาดนี้มานานแล้ว
อากาศร้อน พออารมณ์พลุ่งพล่าน หวงอี้ฟางก็รู้สึกว่าหัวใจเต้นแรงและกระสับกระส่ายมาก เธอไม่กล้าชะล่าใจ
เธอหาก้อนหินแถวนั้นนั่งลง หยิบกระติกน้ำทหารออกจากตะกร้า แล้วยกดื่มอึก ๆ ไปเกือบครึ่งกระติก น้ำข้างในเป็นน้ำสะระแหน่ แม้เธอจะไม่ยอมใส่น้ำตาลกรวด แต่ก็เย็นชื่นใจช่วยคลายร้อนได้เหมือนกัน
พอได้นั่งใต้ร่มไม้ ไม่นานก็รู้สึกว่าอาการแน่นหน้าอกทุเลาลง
หวงอี้ฟางปิดฝากระติก ลุกขึ้นเดินขึ้นเขาต่อ อุตส่าห์ออกมาทั้งที เธอไม่อยากกลับบ้านมือเปล่า เก็บผลไม้ป่าสักสองสามลูกก็ยังดี
ตอนนั้นเอง หางตาเธอก็เหลือบเห็นอะไรบางอย่าง สีน้ำตาลเข้ม ดูคล้ายร่ม...
หวงอี้ฟางถึงกับสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ก่อนจะเริ่มคิดอย่างรวดเร็ว
นี่มัน... หรือว่าจะเป็นหลิงจือ?
เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ตอนอยู่หมู่บ้านก็เคยได้ยินคนเฒ่าคนแก่เล่าว่าบนเขามีหลิงจือ เป็นของดีชั้นเลิศ
ก่อนหน้านี้มีคนในหมู่บ้านเก็บได้ กินแล้วอายุยืนถึง 99 ปีเชียวล่ะ!
แน่นอนว่าเรื่องที่ว่ากินแล้วอายุยืนถึง 99 ปี เธอไม่เชื่อหรอก แต่หลิงจือเป็นของดีจริง ๆ
เพียงแต่หวงอี้ฟางเคยได้ยินชื่อ ไม่เคยเห็นของจริง
ตอนนี้เธอตื่นเต้นจนใจเต้นระรัว หันมองไปรอบ ๆ พอแน่ใจว่าไม่มีใคร ก็เด็ดมันใส่ตะกร้าที่เอามาด้วย แล้วเอาผ้าสีน้ำเงินผืนหนึ่งคลุมไว้ ไม่มีใครรู้หรอกว่าข้างในมีอะไร