โชคดีที่เซียวเหิงเบือนสายตาหนีไปอย่างรวดเร็ว «งั้นรอผมสักครู่นะ»
เห็นเขาเดินเข้าครัว เฉียวเหมยลี่ก็ลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อครู่เธอกลัวจริง ๆ ว่าตัวเองจะเผลอเผยพิรุธออกมา
พูดกันตามตรง เซียวเหิงเป็นคนดีมากคนหนึ่ง กลับจากฝึกแล้วยังทำกับข้าวเป็น แถมยังรู้จักช่วยงาน ไม่ได้มีนิสัยชายเป็นใหญ่หรือหยิ่งยโส
ส่วนเรื่องทำกับข้าว ในความคิดของเฉียวเหมยลี่ ก็ไม่มีใครกำหนดเสียหน่อยว่าต้องเป็นหน้าที่ของผู้หญิงเท่านั้น
ในเมื่อเซียวเหิงเต็มใจทำ เธอก็ไม่มีทางห้ามอยู่แล้ว
เฉียวเหมยลี่ไม่ใช่คนขี้เกียจ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะไม่อยากอู้งานพักผ่อนบ้าง
เซียวเหิงทำอะไรก็รวดเร็ว ใช้เวลาไม่กี่นาทีก็ต้มบะหมี่เสร็จ
เพียงแต่บะหมี่ที่เขาต้มเน้นแค่ให้สุกเท่านั้น เป็นบะหมี่น้ำใสธรรมดา ๆ สิ่งเดียวที่ใส่ใจคือชามของเฉียวเหมยลี่มีไข่วางโปะอยู่หนึ่งฟอง
เฉียวเหมยลี่ไม่แน่ใจว่าควรซาบซึ้งดีไหม คิดดูแล้วก็คงควร เพราะเซียวเหิงยังไม่ยอมใส่ไข่ให้ตัวเองสักฟอง
แต่เฉียวเหมยลี่คิดว่าในบ้านก็ไม่ได้ขาดแคลนไข่สักหน่อย
เธอยิ้มอย่างจนใจ ก่อนเดินเข้าครัวไปหยิบชามกับตะเกียบ «เห็นไหใบนี้ไหม ข้างในเป็นซอสเนื้อที่ฉันเคี่ยวไว้ เวลากินข้าวหรือกินบะหมี่ก็ตักใส่สักสองสามช้อน หอมมาก»
ซอสเนื้อนี้เฉียวเหมยลี่เพิ่งเคี่ยวเมื่อวาน ตอนที่ไม่มีใครอยู่บ้าน เธอทำไว้หม้อใหญ่ เพราะไม่มีตู้เย็นจึงเก็บรักษายาก เลยเอาไปใส่ไว้ในมิติทั้งหมด เหลือไว้ข้างนอกเพียงไหเล็ก ๆ กินหมดแล้วค่อยแอบเติมออกมา
คราวนี้เธอใช้เนื้อหมู ต้องยอมรับว่ารสชาติยังสู้เนื้อวัวไม่ได้
แต่สภาพไม่เอื้ออำนวย แค่มีกินก็ดีแล้ว