แรกเห็น เฉียวเหมยลี่นึกว่าตัวเองตาฝาด
เธอหลับตาแน่นแล้วลืมขึ้นอีกครั้ง
เซียวเหิงยืนอยู่ตรงหน้าเธอ เขายังคงสวมเครื่องแบบทหารที่เรียบร้อยสง่างาม เอนตัวมาทางเธอ มือซ้ายกางร่มบังเหนือศีรษะ ส่วนมือขวาจับแขนเธอไว้เพื่อพยุงให้ลุกขึ้น
แต่เฉียวเหมยลี่ไม่ขยับ เขาจึงออกแรงเก้อ ไม่อาจดึงเธอขึ้นมาได้
เฉียวเหมยลี่ไม่อยากขยับแม้แต่น้อย สายตาของเธอจับจ้องใบหน้าคมคายของเซียวเหิงแทบจะอย่างละโมบ
เขาผอมลง ทั้งยังคล้ำขึ้น ดูกระฉับกระเฉงกว่าเดิม ทว่าคิ้วตาคู่นั้นยังเป็นคู่เดิมไม่มีผิด เขามองเธอด้วยสายตาลึกล้ำ ราวกับเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกผิดอย่างสุดซึ้ง
“คุณ...”
“ผมกลับมาแล้ว”
เซียวเหิงเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ เจือความรู้สึกผิดเต็มเปี่ยม
แต่เฉียวเหมยลี่ยังคงมองเขานิ่งงัน เซียวเหิงพลันรู้สึกประหม่า ถึงขั้นทำอะไรไม่ถูก หรือพวกเขาจากกันนานเกินไปจนเธอจำเขาไม่ได้แล้ว?
เป็นไปไม่ได้
ถ้าอย่างนั้นก็แปลว่าเธอกำลังโกรธเขา ซึ่งก็สมควรแล้ว!
เซียวเหิงคิดพลางเตรียมใจไว้แล้วว่าจะปล่อยให้เธอตบตีดุด่าอย่างไรก็ได้
แต่เขาไม่คิดเลยว่าเฉียวเหมยลี่จะกางแขนออกแล้วโผเข้าหาเขาอย่างกะทันหัน กอดคอเขาไว้แน่น
เซียวเหิงไม่ทันตั้งตัว แรงปะทะจากเธอทำให้เขาถอยกรูดหลายก้าว เดิมทีก็อยู่ในท่ากึ่งย่อตัวอยู่แล้ว พอถอยเช่นนี้จึงเสียหลัก ทิ้งก้นลงนั่งกับพื้น
โชคดีที่ช่วงคับขันเขากอดเฉียวเหมยลี่ไว้แน่นทั้งสองมือ ให้เธอเอนพิงอยู่บนตัวเขา จึงไม่ปล่อยให้เธอกลิ้งลงไปในโคลน