“คุณ...”
เฉียวเหมยลี่ทั้งร้อนใจ สับสน และกระวนกระวาย กว่าจะเอ่ยปากได้ก็กลับนึกไม่ออกว่าควรพูดอะไร เธอกดมือลงบนอกแรง ๆ พยายามข่มใจให้สงบลง ก่อนจะมองเซียวเหิง
“พูดความจริงกับฉันมา คุณคิดจะไปแนวหน้าจริง ๆ ใช่ไหม?”
ต่อให้ความรู้ทางประวัติศาสตร์ของเธอจะแย่แค่ไหน ก็ยังรู้ว่าช่วงเวลานี้มีประเทศหนึ่งทางใต้กำลังทำสงครามอยู่ และการที่เซียวเหิงจะไปแนวหน้าตอนนี้ ส่วนใหญ่คงหมายถึงที่นั่น
ถ้าเป็นแค่การฝึกซ้อมหรือออกปฏิบัติภารกิจตามปกติก็ยังพอว่า แต่ที่นั่นเป็นสนามรบจริง กระสุนปืนใหญ่กับกระสุนปืนไม่มีตา ใครจะรับประกันได้ว่าตัวเองจะมีชีวิตกลับมา?
ไม่รู้ทำไม ในหัวของเฉียวเหมยลี่ถึงมีแต่ภาพจากหนังที่เคยดู ทั้งภาพนองเลือดและการเสียสละ ยิ่งคิดเธอก็ยิ่งกลัวไปหมด
เหตุผลต่าง ๆ เธอเข้าใจดี แต่พอคนใกล้ชิดที่นอนเคียงข้างกันกำลังจะไปแนวหน้าเข้าจริง ๆ
เธอกลับรู้สึกว่า... อยากเห็นแก่ตัวขึ้นมาสักหน่อย เธอขอเป็นผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่เห็นแก่ตัวก็แล้วกัน
ชีวิตที่บ้านก็ใช่ว่าจะอยู่ต่อไปไม่ได้ ทำไมเซียวเหิงต้อง...
ยิ่งไปกว่านั้น ในกองทัพมีทหารตั้งมากมาย ทำไมต้องเป็นเขาที่ไป...
ใช่ เธอรู้ว่าความคิดนี้เห็นแก่ตัวมาก แต่เมื่อคนเรากลัวและกังวลจนถึงขีดสุด จะยังสงบใจมาพูดเหตุผลอะไรกันได้อีก
เซียวเหิงยังไม่ทันตอบ เธอก็เดินวนไปวนมาอยู่กับที่แล้ว
เซียวเหิงคาดไว้แล้วว่าเธอจะเดาออก แต่ไม่คิดว่าเฉียวเหมยลี่จะมีปฏิกิริยารุนแรงขนาดนี้ บางทีที่ผ่านมาเธอสงบเยือกเย็นเกินไป จนเขาตั้งตัวไม่ทัน
ด้วยความลนลาน เขารีบก้าวเข้าไปกอดเฉียวเหมยลี่ไว้ มือกดท้ายทอยของเธอให้แนบกับอก
“อย่าเพิ่งตกใจนะ ที่รัก ใจเย็นก่อน เราค่อย ๆ คุยกัน...”