ความจริงตอนที่เซียวเหิงพูดได้แค่ครึ่งเดียว เฉียวเหมยลี่ก็แทบจะร้องไห้แล้ว พอได้ยินคำพูดต่อจากนั้นของเขา ในใจก็ทั้งโกรธ ทั้งร้อนใจ ทั้งซาบซึ้ง ทั้งเจ็บปวด ราวกับทำเครื่องปรุงหกกระจาย รสชาติสารพัดพลุ่งขึ้นมาพร้อมกัน
ผู้ชายคนนี้ ผู้ชายคนนี้…
จะให้พูดยังไงกับเขาดีนะ!
“ภรรยาท่านผู้การอะไรกัน ความปลอดภัยของครอบครัวฉันอะไรกัน แล้วยังความปลอดภัยของฉันกับเจาเจาอีก แล้วคุณล่ะ… คุณคิดเผื่อทุกคน แต่ไม่คิดถึงตัวเองเลยหรือไง?”
เฉียวเหมยลี่ร้องไห้จริง ๆ น้ำตาไหลอาบแก้ม แต่เสียงกลับดังลั่น แทบจะเป็นการตะโกนออกมา
“คุณเป็นยอดมนุษย์หรือไง หรือมีร่างกายคงกระพันกระดูกเหล็ก? กระสุนในสนามรบไม่มีตา ชีวิตคุณไม่ใช่ชีวิตหรือไง? ปีนี้คุณยังอายุไม่ถึงสามสิบเลย ข้างหน้ายังมีเวลาอีกตั้งมากมาย ยังไงฉันก็ไม่สน ฉันไม่ยอม ฉันไม่ยอมเด็ดขาด…”
เฉียวเหมยลี่ไม่สนแล้วว่าจะขายหน้าหรือไม่ เธอซุกหน้าอยู่ในอ้อมแขนของเซียวเหิง ร้องไห้จนกลายเป็นคนเจ้าน้ำตา
เซียวเหิงไม่เคยเห็นเธอร้องไห้หนักขนาดนี้มาก่อน เดี๋ยวก็ลูบผมให้ เดี๋ยวก็ลูบหลังให้ จนมือไม้แทบไม่พอ
“หยุดร้องก่อนได้ไหม”
“ไม่ได้”
เฉียวเหมยลี่สูดจมูก พอซุกหน้าอยู่ในอ้อมแขนของเซียวเหิง เสียงจึงอู้อี้
เซียวเหิงจนปัญญา ได้แต่กอดเธอ ปล่อยให้เธอร้องไห้ในอ้อมแขน แต่พอคิดว่าน้ำตาเหล่านี้หลั่งเพื่อเขา หัวใจก็พลันอัดแน่นไปด้วยความรัก
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไร เสียงร้องไห้ในอ้อมแขนค่อย ๆ กลายเป็นเสียงสะอื้นเบา ๆ ก่อนจะเหลือเพียงเสียงสะอึกเป็นพัก ๆ เซียวเหิงเห็นว่าอารมณ์ของเธอสงบลงเกือบแล้ว จึงให้เฉียวเหมยลี่นั่งบนเก้าอี้