ปีนี้ถังชิงเหอเพิ่งอายุครบ 20 ปี ตอนที่พี่ชายถังเสี่ยวเว่ยเสียชีวิต เธอยังเป็นเด็กสาวอายุเพียง 15 ปี แม้จะเข้าใจอะไรได้ไม่มากนัก แต่ก็รู้ว่าพี่ชายไม่มีวันกลับมาอีกแล้ว
ตอนนั้นมีคนมากมายมาที่บ้าน ทุกคนบอกว่าพี่ชายของเธอเป็นวีรบุรุษ แต่ตอนนั้นเธอยังเด็ก ไม่กล้าพูดความจริงออกไป เธอไม่อยากให้พี่ชายเป็นวีรบุรุษ แค่อยากให้พี่ชายกลับมา
เมื่อเวลาผ่านไป เธอค่อย ๆ เติบโตขึ้น อีกทั้งยังได้เรียนรู้สิ่งต่าง ๆ มากมาย จึงเข้าใจว่าพี่ชายยิ่งใหญ่และเป็นคนที่น่าเคารพเพียงใด
ยิ่งไปกว่านั้น ทุกปีเหล่าสหายร่วมรบของพี่ชายก็จะมาเยี่ยมเธอกับแม่ ทุกคนเป็นผู้ชายในเครื่องแบบทหาร แม้หลายคนจะบอกว่าพอเห็นพวกเขาแล้วรู้สึกกลัว เพราะแต่ละคนดูเคร่งขรึมและดุดันมาก
แต่ถังชิงเหอรู้ว่าที่จริงแล้วพวกเขาเป็นคนดีทุกคน
อย่างเช่นรองผู้บังคับกองพันเซียวที่อยู่ตรงหน้า เพราะหน่วยของเขาอยู่ไม่ไกลจากที่นี่ จึงแวะมาบ่อยกว่า โดยประมาณปีละสองถึงสามครั้ง
เซียวเหิงพยักหน้าให้เธอ ก่อนแนะนำว่า “นี่ภรรยาผม เฉียวเหมยลี่”
ก่อนเข้าบ้าน ถังชิงเหอสังเกตเห็นผู้หญิงรูปร่างสูงโปร่งหน้าตาสะสวยยืนอยู่ข้างเซียวเหิงแล้ว พอมองอีกครั้งตอนนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าอีกฝ่ายสวยและดูมีสง่าราศีมาก
เมื่อเห็นเสื้อผ้าผ้าหยาบบนตัวเอง เด็กสาวก็รู้สึกประหม่าเล็กน้อย “สวัสดีค่ะ พี่สะใภ้”
ดวงตาของเด็กสาวใสกระจ่าง ทั้งยังเป็นน้องสาวของวีรบุรุษ แม้จะสวมเสื้อบุนวมผ้าฝ้ายธรรมดาที่สุด แต่ก็จัดการตัวเองสะอาดสะอ้าน ดูแล้วสบายตา
“สวัสดีจ้ะ วันนี้พวกเรามาเยี่ยมบ้านคุณ ต้องรบกวนแล้วนะ”