เขาถึงกับยกมือขึ้นขยี้ตา สงสัยว่าตัวเองรับคนมาผิดหรือเปล่า
ใครจะไปคิดว่าวันหนึ่งเขาจะได้ยินคำสามคำนี้จากปากคุณหนูเอาแต่ใจคนนี้?
ต้องรู้ก่อนว่าเมื่อก่อนเธออยู่ในเขตบ้านพักครอบครัวทหาร ดวงตาแทบจะเชิดขึ้นไปอยู่บนหัว ไม่เคยมองใครดี ๆ พอเจอพวกทหารอย่างพวกเขา ก็ไม่บ่นว่าตัวเหม็นเหงื่อ ไม่ก็หาว่ากินข้าวเสียงดังจุ๊บจั๊บ หรือไม่ก็ว่าเสียงพูดดังแถมยังหยาบคาย สรุปแล้วแทบไม่มีข้อดีให้พูดถึงสักอย่าง
ถ้าไม่ใช่เพราะเขาสนิทกับเซียวเหิง วันนี้เขาก็คงไม่อยากมาเหมือนกัน
เฉียวเหมยลี่พอจะเดาใจอีกฝ่ายออกอยู่บ้าง เมื่อคิดว่าเขาสนิทกับเซียวเหิง อีกทั้งครั้งนี้เธอก็ตั้งใจจะมาอยู่ที่นี่ถาวร
เธอย่อมต้องหาทางเปลี่ยนภาพลักษณ์เดิมของเจ้าของร่างให้ได้
เธอจึงยิ้มอย่างถ่อมตัวแล้วกล่าวว่า “เมื่อก่อนฉันยังเด็ก ไม่รู้จักคิด ทำเรื่องน่าขันไว้ตั้งหลายอย่าง ยังดีที่พวกคุณใจกว้าง ไม่ถือสาฉัน”
เหลยกั๋วเทา: …
เขาทำงานด้านชี้นำความคิดอยู่แล้ว จึงเข้าใจความหมายที่เฉียวเหมยลี่พูดเป็นอย่างดี เธอกำลังลดท่าทีลง ทั้งยังยื่นบันไดขั้นสูงให้พวกเขาลงมาอย่างนุ่มนวล
ไม่ต้องถือสาเธอ
อีกฝ่ายพูดขนาดนี้แล้ว เขาจะยังถือสาอะไรได้อีก?
ยิ่งไปกว่านั้น คนที่ต้องใช้ชีวิตกับเฉียวเหมยลี่ก็ไม่ใช่เขาสักหน่อย
แต่เขาก็ยังแปลกใจอยู่ดี ที่สำคัญคือเฉียวเหมยลี่ดูเปลี่ยนไปไม่น้อยในครั้งนี้…
แต่เรื่องนี้ยังด่วนสรุปไม่ได้ ผู้หญิงสวยมักหลอกคนเก่ง ใครจะรู้ว่าเธอกำลังคิดจะทำอะไร
เพียงชั่วพริบตา เหลยกั๋วเทาคิดเรื่องต่าง ๆ วนไปมานับไม่ถ้วน ทว่าใบหน้ายังคงยิ้มอย่างเป็นมิตร “ไม่หรอก ไม่หรอก น้องสะใภ้เกรงใจเกินไปแล้ว”
คำพูดนี้ฟังดูขอไปที แต่เฉียวเหมยลี่ไม่ได้ใส่ใจ วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล เจ้าของร่างเดิมสร้างเรื่องไว้มากมาย จะเปลี่ยนมุมมองของทุกคนให้ได้ไม่ใช่เรื่องที่ทำสำเร็จในวันสองวัน