ยุ่งไหม?
คนในตระกูลเซียวต่างก็ยุ่งกันมาก พ่อของเซียวเหิงเป็นรองหัวหน้าสำนักงานรักษาความสงบ ทุกวันมีประชุมให้เข้าร่วมไม่รู้จบ อีกทั้งยังมีคดีให้สืบสวนไม่รู้จบเช่นกัน
พี่ชายใหญ่ของเซียวเหิงทำงานอยู่ที่สำนักงานการไฟฟ้า เขาก็ยุ่งมาก พี่สะใภ้ใหญ่เองก็ยุ่ง ทั้งทำงานทั้งดูแลลูกของตัวเอง ส่วนถังเพ่ยยิ่งยุ่งกว่า
ทุกคนต่างยุ่งกันมาก จนไม่มีเวลาว่างมาดูแลเด็กน้อยวัย 2 ขวบ
เซียวเหิงจึงพาเจาเจาไปที่เขตบ้านพักครอบครัวทหาร ยอมเลี้ยงลูกเองดีกว่า
ถึงจะฝากไว้กับหวงอี้ฟางและคนอื่น ๆ พวกเขาก็ไม่เคยปล่อยให้เจาเจาอดอยาก
ถังเพ่ยทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ ใบหน้าที่ได้รับการดูแลอย่างดียังคงเต็มไปด้วยความตกตะลึง ราวกับถูกกระทบกระเทือนอย่างหนัก
เซียวเหิงกำหมัดแน่น พยายามข่มน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ในดวงตากลับลงไป «ที่ผมกลับมาพูดเรื่องนี้ ไม่ได้หมายความว่าจะตำหนิแม่กับคนอื่น ๆ เรื่องที่ผ่านมา ผมก็ไม่อยากรื้อฟื้นแล้ว ยังไงก็เหมือนที่ผมพูด พวกแม่ไม่มีหน้าที่ต้องดูแลลูกชายผม และผมก็หวังว่าพวกแม่จะไม่เข้ามายุ่งกับชีวิตของผมเหมือนกัน ผมไม่ได้คิดจะหย่ากับเฉียวเหมยลี่»
พอเอ่ยถึงเฉียวเหมยลี่ ริมฝีปากของถังเพ่ยก็ขยับ «เธอไม่เหมาะกับลูกจริง ๆ»
«แม่!»
เซียวเหิงแทบจะตวาดคำเรียกนั้นออกมา น้ำเสียงเข้มงวดทำให้ถังเพ่ยใจสั่น
ลูกชายคนนี้โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว ปีกกล้าขาแข็งพอจะยืนหยัดด้วยตัวเอง และกางปีกปกป้องภรรยากับลูกไว้ใต้ปีกได้
«ผมเคยบอกแล้วว่าอยากให้พวกแม่ไม่เข้ามายุ่งกับการตัดสินใจของผม อีกอย่าง เธอไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นกับเจาเจาในบ้านเรา และผมก็จะไม่บอกเธอเหมือนกัน ผมหวังว่าคนในครอบครัวของผม โดยเฉพาะแม่ จะให้เกียรติเธออย่างที่ควร»