“พูดมากขนาดนั้น ยังไม่รีบกลับบ้านอีก”
เมิ่งเสียงตงยืนอยู่ข้าง ๆ พอเห็นท่าทางภรรยาตัวเองแบบนี้ พูดตามตรงเขาก็รู้สึกขายหน้าเหมือนกัน
เอาแต่ถามว่าทำไมคนอื่นถึงสนิทกันดี ทำไมไม่ลองคิดบ้างว่าทำไมในเขตบ้านพักครอบครัวทหารมีครอบครัวตั้งมากมาย แต่กลับไม่มีใครคบหากับเธอได้ดีเลย
แต่ถึงอย่างไรก็อยู่ต่อหน้าคนนอก เขาคงไม่ถึงกับทะเลาะกับภรรยาตัวเองจริง ๆ
โชคดีที่เขายังพอข่มภรรยาได้ พอเห็นเขาหน้าตึง หลัวเจียอวี้ก็รู้ว่าไม่ควรพูดต่อ จึงกลับบ้านไปด้วยความอึดอัดใจ
เฉียวเหมยลี่จูงเจาเจาออกมาจากห้อง “แม่มีธุระต้องออกไปข้างนอกหน่อย วันนี้ลูกไปนอนบ้านพี่เยี่ยนเอ๋อร์ที่อยู่ข้าง ๆ ดีไหม”
ปกติเจาเจาเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย แต่ตอนนี้กลับกำมือเธอแน่นไม่ยอมปล่อย ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นอย่างดื้อรั้น
ท่าทางเหมือนไม่อยากให้เธอไป
เห็นลูกเป็นแบบนี้ เฉียวเหมยลี่ก็ใจอ่อน ไม่อยากไปเล่นออร์แกนแล้ว เธอไม่ได้สนใจเรื่องออกหน้าอะไรนั่นสักหน่อย ใครอยากไปก็ไปสิ
เธอมองเมิ่งเสียงตง
เมิ่งเสียงตงเข้าใจความหมายของเธอทันที หัวใจกระตุกวูบอย่างแรง
เขาอุตส่าห์หาคนมาได้ทั้งที จะว่าไปในกองทัพไม่ขาดคนหรอก แค่กวักมือเรียกก็มีคนเต็มไปหมด แต่คนที่เล่นออร์แกนเป็นนี่หายากจริง ๆ!
“เจาเจาเป็นเด็กดีนะ แม่มีธุระจริง ๆ คืนนี้ไปนอนบ้านป้าเถอะ ป้ารับรองว่าพรุ่งนี้จะพาแม่กลับมาหาหนู ดีไหม” หวงอี้ฟางช่วยเกลี้ยกล่อมอยู่ข้าง ๆ
เธอคิดว่าการให้เฉียวเหมยลี่ได้ออกหน้าออกตาบ้างก็ไม่เห็นเป็นไร